سخن شیطان خطاب به سخنگوی خود: «قدرت واقعی در این نیست که آنها به خدا ایمان داشته باشند، بلکه در این است که باور کنند بدون عبور از تو نمی‌توانند به او نزدیک شوند. صدای قدیسان آنها را غصب کن و پیام‌هایشان را تحریف کن (عبرانیان ۱:۶، لوقا ۱۷:۱۶-۱۸ در برابر مزامیر ۹۷:۷، تثنیه ۴:۱۵-۱۹، هوشع ۱۳:۴)؛ به این ترتیب آنها پیش پاهای تو زانو خواهند زد و در حالی که گمان می‌کنند او را می‌پرستند، مرا خواهند پرستید، زیرا من در تو هستم و تو در من هستی: ما یکی هستیم، بنابراین باور به دروغ ما را «رستگاری» می‌نامیم (رومیان ۱۰:۹ در برابر متی ۲۱:۴۳-۴۴ (هوشع ۱۳:۴، هوشع ۶:۲ (مزامیر ۹۰:۴)، دانیال ۱۲:۱، مزامیر ۱۱۸:۷-۲۴)، (یوئیل ۲:۳۲ (هوشع ۱۳:۴، دانیال ۱۲:۷) در برابر رومیان ۱۰:۸-۱۳))» جایی که سانسور وجود دارد، ترس هم هست. جایی که پرسش وجود دارد، عدالت هم هست. در مقابل چشمان ما بود اما پنهان مانده بود. CBA 76[586] 15 80 , 0013 │ Persian │ #OTVTRV

 وقتی هوش فریب را آشکار می‌کند... ¡دست‌های دیجیتال، به کار! (زبان ویدیو:کره ای) /441/ https://youtu.be/gwVFYpLx8EE

, Day 222

 میان جزم‌اندیشی و فریبکاری یک زن سنگدل. (زبان ویدیو:لهستانی) /318/ https://youtu.be/jPo6K3tiQuw

"آیا پیشگویی اشعیا دربارهٔ شهرهای ویرانشده از پیش تحقق یافته است؟ طبق کتاب مقدس، اشعیا دربارهٔ برخی از مردم میگوید که نخواهند دید: اشعیا ۶:۱۰: 'دل این قوم را سنگین کن، گوشهایشان را سنگین ساز و چشمانشان را کور کن، مبادا با چشمان خود ببینند، با گوشهای خود بشنوند، با دل خود بفهمند، بازگردند و شفا یابند.' اشعیا ۶:۱۱-۱۲: من گفتم: 'ای خداوند، تا به کی؟' و او پاسخ داد: 'تا زمانی که شهرها ویران و بدون سکنه شوند، خانهها بدون انسان بمانند و سرزمین به بیابان تبدیل شود؛ تا زمانی که خداوند مردم را دور سازد و مکانهای متروک در میان سرزمین بسیار شوند.' اما دربارهٔ افراد دیگری، اشعیا میگوید که آنان باید ببینند: اشعیا ۴۲:۶-۷: 'من، خداوند، تو را به عدالت خواندم و دستت را خواهم گرفت؛ تو را حفظ خواهم کرد و تو را برای قوم به عهدی و برای ملتها به نوری خواهم داد، تا چشمان نابینایان را بگشایی، اسیران را از زندان بیرون آوری و کسانی را که در تاریکی ساکناند از خانهٔ حبس رهایی دهی.' کتاب مقدس همچنین میگوید که عیسی برای داوری کردن آمد: یوحنا ۹:۳۹: 'عیسی گفت: 'من برای داوری به این جهان آمدم، تا آنان که نمیبینند ببینند و آنان که میبینند کور شوند.'' تناقض مطرحشده: اگر عیسی برای تحقق پیشگوییهای مربوط به داوری نهایی آمده بود، پس داوری نهایی باید از طریق داوری او عدالت را به ارمغان آورده باشد؛ اما میبینیم که عدالت حاکم نیست. بنابراین، آن پیشگویی از طریق او تحقق نیافته است؛ زیرا برای اینکه این پیشگویی در شخصی تحقق یابد، آن شخص باید پیروزی عدالت را ببیند: اشعیا ۴۲:۱-۴: 'اینک بندهٔ من که او را حمایت میکنم؛ برگزیدهٔ من که جانم از او خشنود است. روح خود را بر او نهادهام؛ او عدالت را برای ملتها خواهد آورد. فریاد نخواهد زد، صدای خود را بلند نخواهد کرد و صدای او در کوچهها شنیده نخواهد شد. نیِ شکسته را نخواهد شکست و فتیلهٔ در حال سوختن را خاموش نخواهد کرد؛ به راستی عدالت را برقرار خواهد ساخت. او سست نخواهد شد و دلسرد نخواهد گشت تا زمانی که عدالت را بر زمین برقرار سازد؛ و جزایر منتظر شریعت او خواهند بود.' با این حال، کتاب مقدس عیسی را به عنوان کسی معرفی میکند که این پیشگویی را تحقق بخشیده است: متی ۱۲:۱۶-۲۱: 'و او به شدت به آنان فرمان داد که او را معرفی نکنند، تا آنچه به وسیلهٔ اشعیای نبی گفته شده بود تحقق یابد: 'اینک بندهٔ من که او را برگزیدهام؛ محبوب من که جانم از او خشنود است. روح خود را بر او خواهم نهاد و او داوری را به ملتها اعلام خواهد کرد. مجادله نخواهد کرد و فریاد نخواهد زد و هیچکس صدای او را در کوچهها نخواهد شنید. نیِ شکسته را نخواهد شکست و فتیلهٔ در حال سوختن را خاموش نخواهد کرد، تا زمانی که داوری را به پیروزی برساند. و ملتها به نام او امید خواهند بست.'' در اینجا تناقض دیگری پدیدار میشود؛ نه تنها به این دلیل که عدالت بر زمین حکمفرما نیست، بلکه به این دلیل نیز که کتاب مقدس بارها عیسی را در حال سخن گفتن با صدای بلند و بلند کردن صدای خود در برابر جمعیتها نشان میدهد، مانند موعظهٔ روی کوه: متی ۵:۱-۲: 'چون عیسی جمعیتها را دید، به کوه بالا رفت؛ و پس از آنکه نشست، شاگردانش نزد او آمدند. و دهان خود را گشود و آنان را تعلیم داد و گفت...' به این تناقض توجه کنید: متی ۵:۶: 'خوشا به حال کسانی که گرسنه و تشنهٔ عدالت هستند، زیرا آنان سیر خواهند شد.' در متی ۵:۶، او کسانی را که گرسنه و تشنهٔ عدالت هستند، یعنی عادلان، برکت میدهد. اما کمی پایینتر میخوانیم: متی ۵:۳۸-۳۹: 'شنیدهاید که گفته شده است: 'چشم در برابر چشم و دندان در برابر دندان.' اما من به شما میگویم: در برابر شخص شرور مقاومت نکنید؛ بلکه اگر کسی بر گونهٔ راستت سیلی زد، گونهٔ دیگر را نیز به سوی او برگردان.' آیا گرسنه و تشنهٔ عدالت بودن به معنای تمایل داشتن به دریافت حملات بیشتر از سوی یک مهاجم شرور است؟ در متی ۵:۱۷ گفته میشود که او برای تحقق شریعت آمد، اما شریعت دقیقاً همان 'چشم در برابر چشم' را فرمان میدهد که همان بخش آن را تغییر میدهد: متی ۵:۱۷: 'گمان نکنید که آمدهام تا شریعت یا پیامبران را باطل کنم؛ نیامدهام تا باطل کنم، بلکه آمدهام تا تحقق بخشم.' متی ۵، او را به عنوان کسی معرفی میکند که شریعتی را که فرمان به از میان برداشتن شر میدهد تحقق میبخشد، در حالی که همزمان او را در حال تعلیم دادنِ مقاومت نکردن در برابر شر نشان میدهد: تثنیه ۱۹:۱۹-۲۱: 'پس با او همانگونه رفتار کنید که او قصد داشت با برادر خود رفتار کند؛ بدینگونه شر را از میان خود برخواهی داشت. و کسانی که باقی میمانند خواهند شنید و خواهند ترسید و دیگر چنین شرارتی را در میان شما انجام نخواهند داد. بر او رحم نکنید: جان در برابر جان، چشم در برابر چشم، دندان در برابر دندان، دست در برابر دست، پا در برابر پا.' میتوان نتیجه گرفت که ساختار نهادی رومی پیام اصلی را دستنخورده حفظ نکرده، بلکه در متون مداخله کرده است. این تحریف تنها به سخنانی که به عیسی نسبت داده شده محدود نمیشود، بلکه به سنتهای کاتبان و نیز به پیامبران عهد عتیق گسترش مییابد. هدف این نیست که عهد عتیق را بر عهد جدید برتری دهیم، بلکه اشاره کردن به شکافهای آشکاری است که در سراسر مجموعهٔ این کتاب وجود دارد. شواهدی کوتاه از این تناقضهای درونی: از یک سو، فرمان عهد مستلزم انجام بریدگیهای آیینی بر بدن خود است: پیدایش 17:10-11: 'این است عهد من که باید میان من و شما و نسل تو بعد از تو نگه داشته شود: هر مردی در میان شما باید ختنه شود. پس گوشت غلفه خود را ختنه کنید و این نشانه عهد میان من و شما خواهد بود.' از سوی دیگر، همان شریعت صراحتاً انجام هر نوع بریدگی یا ایجاد علامت بر روی پوست را ممنوع میکند: لاویان 19:28: 'به خاطر مردهای بر بدن خود جراحت ایجاد نکنید و هیچ علامتی بر خود نگذارید. من خداوند هستم.' اگر متن در یک کتاب فرمان انجام یک بریدگی اجباری بر بدن را به عنوان نشانه تعلق صادر کند، اما در کتابی دیگر مداخلات یا بریدگیهای بدن را ممنوع سازد، فقدان انسجام درونی کل مجموعه تدوینشده آشکار میشود. اگر عیسی تمام پیشگوییهایی را که به او نسبت داده شده به انجام نرسانده باشد، پس آنها چه زمانی تحقق خواهند یافت؟ پیشگویی اشعیا 6 چه زمانی تحقق خواهد یافت؟ آیا باور داری که با مقاومت نکردن در برابر شریر، اژدها را شکست میدهند؟ مکاشفه 12:17: 'پس اژدها بر زن خشمگین شد و رفت تا با باقی فرزندان او، یعنی کسانی که احکام خدا را نگاه میدارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، جنگ کند.' این پاسخ سنتیای است که معمولاً به این تناقض داده میشود: 'الهیات رسمی استدلال میکند که پیشگویی اشعیا 6 دارای 'کاربرد دوگانه' یا تحقق در دو مرحله است. بر اساس این تفسیر، این پیشگویی ابتدا در دوران تبعید بابلی بهصورت جزئی تحقق یافت و سپس در روزگار عیسی بار دیگر تحقق پیدا کرد تا توضیح دهد چرا اکثریت مردم او را نپذیرفتند (با استفاده از نابیناییِ اشعیا 6:10 به عنوان حکمی الهی). بنابراین، آنها ادعا میکنند که متن با خود در تناقض نیست، بلکه بهتدریج آشکار میشود.' اکنون ببینید چگونه این دیدگاه سنتی را رد میکنیم: برای حفظ این 'کاربرد دوگانه'، تفسیر نهادی مرتکب دستکاری آشکاری میشود: متن را در جایی قطع میکند که به نفعش باشد. آنها از بخش نخست پیشگویی برای توجیه نابینایی و توضیح اینکه چرا پیروزی آشکاری برای عدالت رخ نداده است استفاده میکنند، اما عمداً پایان همان بخش را در آیه 13 نادیده میگیرند: اشعیا 6:13: 'و اگر هنوز یک دهم در آن باقی مانده باشد، آن نیز دوباره نابود خواهد شد؛ اما همانگونه که بلوط و درخت ترپینت پس از بریده شدن، کُنده خود را باقی میگذارند، نسل مقدس نیز کُنده آن خواهد بود.' اگر اشعیا 6 بر اساس این الگوی سنتی قبلاً در گذشته تحقق یافته بود: پس آن 'نسل مقدس' (zera kodesh) کجاست؟ بازسازی واقعی آن کُنده که عدالت حقیقی را به زمین میآورد کجاست؟ نمیتوان یک پیشگویی را با در نظر گرفتن تنها داوری و نابینایی، 'تحققیافته' اعلام کرد و در عین حال الزام به برخاستن دوباره نسل مقدس و برقراری عدالتی را که در اشعیا 42 وعده داده شده نادیده گرفت. اگر اشعیا 6:11-12 را جدا کنیم تا بگوییم که این پیشگویی تنها از طریق نابودی فیزیکی یا تبعید 'قبلاً تحقق یافته است'، آنگاه آیه 13 بیپاسخ میماند و پیشگویی ناقص خواهد بود. پایان دقیق فصل، نکتهای تعیینکننده را مطرح میکند که ادعای تحقق در گذشته یا تحقق نهایی را رد میکند: اشعیا 6:13: 'و اگر هنوز یک دهم در آن باقی مانده باشد، آن نیز دوباره نابود خواهد شد؛ اما همانگونه که بلوط و درخت ترپینت پس از بریده شدن، کُنده خود را باقی میگذارند، نسل مقدس نیز کُنده آن خواهد بود.' گره اصلی مسئله در همینجاست: چرخهای که با ویرانی پایان نمییابد: متن نمیگوید که پس از ویرانی همهچیز تمام میشود؛ بلکه میگوید آنچه باقی بماند دوباره نابود خواهد شد تا تنها یک 'کُنده' یا تنه درخت باقی بماند. هویت 'نسل مقدس': اگر نابینایی و ویرانی داوری بر توده فاسد یا قوم سرسخت بوده باشد، آنگاه 'نسل مقدس' (zera kodesh) نمایانگر باقیمانده واقعی، یعنی ریشه پاکی است که نه تسلیم تحریف میشود و نه تسلیم نابینایی تحمیلشده. اگر ادعا شود که اشعیا 6 قبلاً در گذشته بهطور کامل تحقق یافته است (چه در بابل و چه در دوران روم): پس بازسازی واقعی آن کُنده کجا رخ داد؟ نهادهای بعدی (از جمله ساختار امپراتوریای که این متون را گردآوری و ویرایش کرد) مردم را همچنان در نابینایی روحانی و انقیاد نگه داشتند، بدون آنکه آن عدالت پیروزمندانهای که اشعیا از آن سخن میگوید آشکار شود. معمای نسل: اگر 'نسل مقدس' همان ساختار دینی نهادینهشده بعدی بود، ادامه وجود تناقضهای اخلاقی و متنی در نوشتههای قانونیشده معنایی نداشت. بنابراین، با تحلیل ساختار این بخش، پیشگویی اشعیا 6 را نه میتوان رویدادی متعلق به گذشته دانست و نه چیزی که یک نظام نهادی آن را به پایان رسانده باشد. 'نسل مقدس' به افرادی اشاره دارد که قادرند از نظامی رها شوند که میخواهد آنها را به زانو درآورد. این موضوع با پیشگوییهای دانیال 12:1-7 نیز هماهنگ است؛ جایی که از قومی مقدس و آزادی برای آن قوم سخن گفته میشود.

موضوع فقط ظاهراً هماهنگ کردن پیشگوییها با دستور کار امپراتوری نیست؛ شواهد نشان میدهد که تدوینکنندگان قانون مقدس چگونه از همان متون نبوی بهصورت گزینشی و متناقض استفاده کردهاند: استفاده از اشعیا علیه شریعت و تناقض درباره غذا: در متی 15:1-11، انجیلها از عیسی نقل میکنند که از اشعیا برای سرزنش کسانی استفاده میکند که خواستار رعایت شریعت سنتی بودند و در پایان میگوید: 'آنچه وارد دهان میشود انسان را نجس نمیکند.' با این حال، خود اشعیای نبی بهصراحت با این دیدگاه مخالفت میکند: در اشعیا 65:3-5 و اشعیا 66:17، نبی کسانی را که گوشت خوک و چیزهای ناپاک میخورند صراحتاً محکوم میکند و روشن میسازد که بر اساس دیدگاه نبوی، حتی در زمان داوری نهایی نیز غذاهایی وجود دارند که انسان را نجس میکنند. اختراع عقیده تولد باکره (اشعیا 7:14-16): هم مسیحیت و هم اسلام این عقیده را پذیرفتهاند که جبرئیل تولد از یک باکره را برای تحقق پیشگویی اشعیا اعلام کرده است (متی 1 / قرآن 19). اما با بررسی متن اصلی اشعیا 7 مشخص میشود که این متن نه عیسی را اعلام میکند و نه درباره یک 'باکره همیشگی' سخن میگوید: این نشانه بهطور مشخص به پادشاه آحاز داده شد و قرار بود فوراً تحقق یابد، پیش از آنکه کودک بتواند خوب را از بد تشخیص دهد. اشعیا از یک زن جوان (almah) سخن میگوید، نه از زنی که پس از زایمان همچنان باکره باقی بماند. تحقق تاریخی آن در حزقیا، پادشاه وفادار در دوران آحاز، رخ داد؛ همان کسی که مار برنزی را نابود کرد (دوم پادشاهان 18:4-7)، خدا با او بود (عمانوئیل)، و شکست آشور را که اشعیا پیشگویی کرده بود مشاهده کرد (دوم پادشاهان 19:35-37). استفاده مصلحتی از قطعاتی که از زمینه خود جدا شدهاند نشان میدهد که معنای اصلی متن مورد احترام قرار نگرفته، بلکه متن برای القای عقیده دوباره ویرایش و بهزور با یک تفسیر خاص منطبق شده است.

تحریف رومیِ هوشع ۶:۲ و ناهماهنگی زمانی نبوتهای آخرالزمانی و تفسیر جزمیِ آنها نهتنها دچار تناقضات هویتی میشوند، بلکه برای پنهان کردن احیای واقعی قوم عادل، ترتیب زمانی را نیز برهم میزنند. این موضوع را میتوان در اینجا مشاهده کرد: مکاشفه ۱۲:۷–۱۰: 'سپس جنگی بزرگ در آسمان رخ داد: میکائیل و فرشتگانش با اژدها جنگیدند... و اژدهای بزرگ بیرون افکنده شد... او به زمین افکنده شد و فرشتگانش نیز با او افکنده شدند. بنابراین، ای آسمانها و شما که در آنها ساکن هستید، شادی کنید.' مکاشفه ۱۲:۱۲، ۱۷: 'وای بر ساکنان زمین و دریا! زیرا ابلیس با خشم عظیم نزد شما فرود آمده است... آنگاه اژدها بر زن خشمگین شد و رفت تا با باقیِ نسل او، یعنی کسانی که احکام خدا را نگاه میدارند و شهادت عیسی مسیح را دارند، بجنگد.' ۱. ناسازگاری دو جبهه و پارادوکس پیروزی متن مکاشفه این صحنه را بهصورت گسسته ارائه میکند: از یک سو 'ساکنان آسمان' را پیروز نشان میدهد، اما سپس عادلان را در میان 'ساکنان زمین و دریا' نشان میدهد که بار دیگر مورد حمله اژدهایی قرار میگیرند که ظاهراً پیش از آن برای همیشه شکست خورده بود؛ گویی عادلان واقعاً پیروز نشدهاند. اگر خود روایت میگوید که پیروزمندان برای غلبه بر اژدها، جان خود را تا سرحد مرگ خوار شمردند، این مستقیماً یادآور کسانی است که مرگ را بر خوردن گوشت خوک ترجیح دادند —همانگونه که در شهادت کتاب دوم مکابیان، فصل ۷، آمده است؛ جایی که فدا کردن جسم با یقین به میراث بردن زندگی جاودان انجام میشد—. آیا آنها باید دوباره به زندگی بازگردند تا بار دیگر مورد حمله قرار گیرند و دوباره بمیرند؟ آیا باید دوباره به زندگی بازگردند تا عقیدهای را بپذیرند که توسط اقوام دیگری، بیگانه با قوم خودشان، ایجاد شده است؛ عقیدهای که در آن به آنها دستور داده میشود انسانی را پرستش کنند، با این ادعای پوچ که او هم انسان است و هم خدا، و افزون بر آن، سنت امپراتوری او را با همان ظاهر بصری زئوس به تصویر میکشد —همان خدای بتپرستی که کسانی که آنها را اعدام کردند، پرستش میکردند—؟ آیا آنها باید دوباره زنده شوند تا این یاوه را بشنوند که خوردن گوشت خوک دیگر انسان را نجس نمیکند (متی ۱۵:۱۱، اول قرنتیان ۱۰:۲۷)، یا اینکه باید در برابر موجودی آفریدهشده سجده کنند (عبرانیان ۱:۶)؟ آیا واقعاً باید دوباره مورد حمله قرار گیرند و دوباره بمیرند؟ اگر قرار باشد دوباره بمیرند، آن وجود جدید هرگز نمیتواند زندگی جاودان باشد. در آسمان بودن یعنی با خدا بودن: 'در آسمانها بودن' یا با خدا بودن، به معنای مکانی فیزیکی و غیرجسمانی در میان ابرها نیست، بلکه به وضعیت پناه داشتن تحت حمایت خدا و همراه بودن خدا با انسان اشاره دارد. همانگونه که مزمور ۱۱۸:۶–۷ میگوید: 'خداوند با من است؛ نخواهم ترسید. انسان با من چه میتواند بکند؟' مردگان جنگ نمیکنند. این عادلانِ زنده هستند که با خدا هستند، و بودن با او در ابتدا آنها را از رویارویی با جنگ علیه دشمنان بر روی زمین معاف نمیکند. ۲. دستکاری محاسبه در هوشع ۶:۲ برای منحرف کردن این خط زمانی و پنهان کردن بیداری این جبهه، الهیات رومی نبوت هوشع ۶:۲ را گرفت و بهاشتباه آن را به رستاخیز عیسی پس از ۴۸ ساعت نسبت داد: هوشع ۶:۱–۲: 'بیایید، نزد خداوند بازگردیم؛ زیرا او ما را دریده است و ما را شفا خواهد داد؛ او ما را زده است و زخمهای ما را خواهد بست. پس از دو روز ما را زنده خواهد کرد؛ در روز سوم ما را برخواهد خیزانید و ما در حضور او زندگی خواهیم کرد.' این نبوت بازگشت عیسی به زندگی پس از ۴۸ ساعتِ واقعی را توصیف نمیکند، بلکه مقیاس زمانیِ قومی جمعی را توصیف میکند که دوباره تجسد مییابد. بر اساس معادلۀ نبوی که در آن یک روز نمایانگر هزار سال است (مزمور ۹۰:۴): پس از دو روز (پس از ۴۸ ساعت / ۲۰۰۰ سال): مطابق با دوره پراکندگی و ناآگاهی است که از آغاز این عصر سپری شده است. روز سوم (هزاره سوم): دوره کنونی است که در آن قرار داریم؛ دورهای که در آن این جبهه عادل به زندگی زیستی بازمیگردد. ۳. فروپاشی عقیدۀ رستاخیز عیسی و مزامیر نبوی یکی از پایههای عقیدۀ رومی این است که نجات تنها از طریق ایمان به اینکه عیسی رستاخیز کرده است به دست میآید. با این حال، هنگامی که این فرض را با متون نبویای که کلیسا برای پشتیبانی از آن به کار برده مقایسه کنیم، تصویر عیسیِ رستاخیزکرده و کامل بهطور کامل فرو میریزد: وارثی که گناه میکند و مجازات میشود (مزمور ۱۱۸): در مثل باغبانان شریر (متی ۲۱:۳۳–۴۴)، کلیسا سنگ ردشده در مزمور ۱۱۸:۲۲ را به عیسی نسبت میدهد. با این حال، مزمور ۱۱۸ یک مرد عادل را توصیف میکند که گناه میکند، توسط خدا مجازات میشود ('خداوند مرا سخت تأدیب کرد، اما مرا به مرگ نسپرد') و سپس از دروازۀ عدالت عبور میکند. اگر منظور عیسیِ رستاخیزکردهای باشد که از آسمان فرود میآید، او نمیتوانست گناه کند، زیرا از پیش تمام حقیقت را میدانست. در مقابل، اگر منظور نسل عادلانی باشد که دوباره تجسد مییابند، عبور اولیه آنان از حالت ناآگاهی توضیح میدهد که چرا گناه میکنند، مورد سرزنش قرار میگیرند و سپس پاک میشوند. اگر او از ابرها بازنگردد، خودش در میان آن نسل مقدس است، اما راهی برای دانستن این موضوع ندارد، زیرا بدن جدید خاطراتی را که در بدن دیگری که قبلاً نابود شده است تجربه شده، حفظ نمیکند. اعتراف به گناه و خیانت (مزمور ۴۱): الهیات ادعا میکند که عیسی هرگز گناه نکرد و از ابتدا میدانست چه کسی به او خیانت خواهد کرد. با این حال، مزمور ۴۱:۴، ۹ —که توسط عقیده بهزور بهعنوان نبوتی درباره عیسی تفسیر شده است— از مرد عادلی سخن میگوید که اعتراف میکند گناه کرده است ('خداوندا، بر من رحم کن؛ جان مرا شفا ده، زیرا به تو گناه کردهام') و سادهلوحانه به کسی اعتماد کرده که به او خیانت کرده است ('حتی دوست صمیمی من که به او اعتماد داشتم و نان مرا میخورد، پاشنه خود را بر من بلند کرد'). اعتماد کردن به یک خائن هرگز با روایت عیسیِ دانای مطلق سازگار نیست، اما کاملاً با یک مرد عادل که دوباره در زمین تجسد یافته است سازگار است. خائنان متعدد و افسانۀ یهودا (مزمور ۱۰۹): مزمور ۴۱ از یک خائن سخن نمیگوید، بلکه از چندین دشمن سخن میگوید. هنگامی که این بخش بهعنوان نبوتی که در عیسی تحقق یافته است فرو میریزد، ادعای تحقق مزمور ۱۰۹ نیز فرو میریزد: عقیدهای ساختگی که شخصیت یک خائن واحد، یعنی یهودا، را ابداع کرده است. دروغ بودن این عقیده در خود روایتهای متناقض متن رومیشده آشکار میشود —تناقضهایی که عمداً و بهصورت راهبردی ایجاد شدهاند تا دروغ مرکزی را تقویت کنند و توجه را به تناقضات فرعی منحرف سازند؛ تناقضاتی که به آن ظاهری از اعتبار میدهند—. این متون دو روایت ناسازگار درباره مرگ یهودا ارائه میکنند: یکی میگوید که او خود را حلقآویز کرد (متی ۲۷:۵)، در حالی که دیگری میگوید او زمینی خرید، سر به پایین افتاد و از وسط شکافته شد (اعمال رسولان ۱:۱۸). نتیجهگیری: هدف واقعی تطهیر مزمور ۴۱ مستقیماً با مزمور ۱۱۸ مرتبط است: هر دو به زمان پایان اشاره میکنند. گناهکارِ عادل، عیسیای نیست که بهصورت اثیری رستاخیز کرده باشد، بلکه مجموعهای از عادلان است که پس از دوباره متجسد شدن و گرفتار شدن در فریب، هنگامی که دروغ امپراتوری را درک میکنند، مورد بخشش و تطهیر قرار میگیرند. با کنار گذاشتن عقیده، آنها از دروازههای عدالت عبور میکنند، زیرا آنان همان خردمندانی هستند که در این هزاره سوم زمین را به ارث خواهند برد.

" "در مرقس ۳:۲۹ دربارهٔ 'گناه بر ضد روح‌القدس' که نابخشودنی دانسته شده، هشدار داده می‌شود. اما تاریخ و عمل رومیان یک وارونگی اخلاقی نگران‌کننده را آشکار می‌کند: مطابق با آموزهٔ آنان، گناه واقعیِ نابخشودنی نه خشونت است و نه بی‌عدالتی، بلکه زیر سؤال بردن اعتبار کتاب مقدسی است که خودشان تدوین و تحریف کرده‌اند. در همین حال، جنایت‌های سنگینی مانند کشتن بی‌گناهان نادیده گرفته شده یا توسط همان قدرتی توجیه شده است که ادعای خطاناپذیری می‌کرد. این نوشته بررسی می‌کند که این 'گناه یگانه' چگونه ساخته شد و چگونه این نهاد از آن برای حفظ قدرت خود و توجیه بی‌عدالتی‌های تاریخی استفاده کرد. در مقاصدی متضاد با مسیح، ضد مسیح قرار دارد. اگر اشعیا ۱۱ را بخوانید، مأموریت مسیح را در زندگی دوم او خواهید دید، و آن این نیست که به همه لطف کند، بلکه فقط به صالحان. اما ضد مسیح فراگیر است؛ با وجود اینکه ناعادل است، می‌خواهد سوار کشتی نوح شود؛ با وجود اینکه ناعادل است، می‌خواهد همراه لوط از سدوم خارج شود... خوشا به حال کسانی که این کلمات برایشان توهین‌آمیز نیست. کسی که از این پیام آزرده نشود، او صالح است، تبریک به او: مسیحیت توسط رومیان ایجاد شد؛ تنها ذهنی که دوستدار تجرد (عزوبت) است و خاصِ رهبران یونانی و رومی، دشمنان یهودیان باستان، می‌تواند پیامی مانند این را تصور کند: 'اینان کسانی هستند که خود را با زنان نجس نکرده‌اند، زیرا باکره مانده‌اند. آنها هر جا که بره برود، او را دنبال می‌کنند. آنها از میان مردمان خریده شده‌اند تا نوبر باشند برای خدا و بره' در مکاشفه ۱۴: ۴، یا پیامی شبیه به این: 'زیرا در قیامت نه زن می‌گیرند و نه شوهر می‌کنند، بلکه مانند فرشتگان خدا در آسمان خواهند بود'، در متی ۲۲: ۳۰. هر دو پیام به نظر می‌رسد که از یک کشیش کاتولیک رومی آمده باشند، نه از یک پیامبر خدا که این برکت را برای خود می‌طلبد: 'کسی که همسر یابد، خیری یافته و از خداوند رضایت کسب کرده است' (امثال ۱۸: ۲۲)، لاویان ۲۱: ۱۴ 'او نباید زنی بیوه یا مطلقه یا زن بدنام یا فاحشه بگیرد، بلکه باید دختری باکره از قوم خود را به همسری بگیرد.' من مسیحی نیستم؛ من یک هنوته‌ایست (Henotheist) هستم. من به یک خدای برتر که بالاتر از همه چیز است ایمان دارم، و باور دارم که خدایانی آفریده‌شده نیز وجود دارند — برخی وفادار و برخی فریبکار. من فقط به خدای برتر دعا می‌کنم. اما از آن‌جا که از کودکی در مسیحیت رومی آموزش دیده بودم، سال‌ها به آموزه‌های آن باور داشتم. حتی زمانی که عقل سلیم چیز دیگری می‌گفت، آن عقاید را دنبال می‌کردم. برای مثال — به‌اصطلاح — من گونهٔ دیگرم را به زنی تقدیم کردم که قبلاً یک سیلی به من زده بود. زنی که در ابتدا مثل یک دوست رفتار می‌کرد، اما بعد، بدون هیچ دلیل، شروع به رفتاری کرد که انگار من دشمنش هستم — با رفتارهایی عجیب و متناقض. تحت تأثیر کتاب مقدس، باور داشتم که نوعی طلسم باعث این تغییر شده، و آنچه او نیاز داشت دعا بود تا به دوستی که قبلاً نشان داده بود (یا تظاهر کرده بود) بازگردد. اما در نهایت، همه‌چیز بدتر شد. به محض اینکه فرصتی برای بررسی عمیق‌تر پیدا کردم، دروغ را کشف کردم و در ایمانم احساس خیانت دیدم. فهمیدم که بسیاری از این آموزه‌ها از پیام حقیقی عدالت نیامده‌اند، بلکه از هلنیسم رومی که به متون مقدس نفوذ کرده، آمده‌اند. و تأیید کردم که فریب خورده‌ام. به همین دلیل، اکنون روم و فریب آن را محکوم می‌کنم. من با خدا نمی‌جنگم، بلکه با تهمت‌هایی که پیام او را تحریف کرده‌اند مبارزه می‌کنم. امثال ۲۹:۲۷ می‌گوید که مرد عادل از بدکاران نفرت دارد. اما اول پطرس ۳:۱۸ می‌گوید که مرد عادل برای بدکاران مرد. چه کسی باور می‌کند کسی برای کسانی که از آن‌ها نفرت دارد بمیرد؟ باور به آن یعنی ایمان کور؛ یعنی پذیرش تضاد. و وقتی ایمان کور موعظه می‌شود، آیا این به آن معنا نیست که گرگ نمی‌خواهد شکارش فریب را ببیند؟ یهوه مانند یک جنگجوی نیرومند فریاد خواهد زد: 'از دشمنانم انتقام خواهم گرفت!' (مکاشفه ۱۵:۳ + اشعیا ۴۲:۱۳ + تثنیه ۳۲:۴۱ + ناحوم ۱:۲–۷) پس چه می‌توان گفت درباره‌ی آن 'محبت به دشمن' که طبق برخی آیات کتاب مقدس، پسر یهوه گویا آن را تعلیم داده و گفته باید کمال پدر را با محبت به همگان تقلید کنیم؟ (مرقس ۱۲:۲۵–۳۷، مزمور ۱۱۰:۱–۶، متی ۵:۳۸–۴۸) این دروغی‌ست که دشمنان پدر و پسر آن را منتشر کرده‌اند. آموزه‌ای جعلی که از آمیختن یونان‌گرایی با کلام مقدس پدید آمده است. " " تثنیه 14:8: 'و اما خوک، چون سُم شکافته دارد اما نشخوار نمی‌کند، آن را نجس بدانید؛ از گوشت آن نخورید و لاشه‌های آن را لمس نکنید.' مرقس 7:19: 'زیرا به قلب او وارد نمی‌شود، بلکه به معده‌اش می‌رود و سپس از بدن خارج می‌شود.' با این سخن، او همه خوراکی‌ها را پاک اعلام کرد. لوقا 6:30: 'به هر که از تو درخواست کند، بده؛ و از کسی که مال تو را می‌گیرد، آن را مطالبه نکن.' کتاب حکمت بن سیرا 12:7: 'به انسان نیکوکار نیکی کن، اما به شخص شریر نه؛ به ستمدیده یاری رسان، اما به شخص متکبر چیزی مده.' چگونه می‌توان این پیام‌ها را با یکدیگر هماهنگ کرد؟ آیا پیامبران دروغین و گدایان دروغین از باور به یک شهادت دروغین سود می‌برند؟ //699

سمت چپ: تندیس آتنا در مجموعهٔ 'Saint Seiya' (شوالیه‌های زودیاک) اشک می‌ریزد. سمت راست: روم نام الههٔ خود را به مینروا تغییر داد، اما این همان عمل است. https : // youtube . com / shorts / aSJ4nJu8Oww https : // youtube . com / shorts / RhAND4ErnNo هم‌گرایی دینی (سنکریتیسم): این راهبرد سیاسی و مذهبیِ بازیافت فرهنگی است. این راهبرد در آن است که یک ساختار کهنِ پرستش، همراه با آیین‌ها و بت‌هایش، گرفته شود و تنها روایتی تازه بر آن سوار گردد تا مردم، بی‌آنکه متوجه تغییر شوند، همچنان از همان نظام پیروی کنند. در اینجا ایمان وجود ندارد؛ فقط تغییر نام تجاری است. این همان شیوه‌ای است که روم برای تداوم بخشیدن به خدایان خود زیر نقاب 'قداست' به کار برد، تا اطمینان حاصل کند که توده‌ها هرگز پرستش ماده را رها نخواهند کرد. //631

"

1 No se necesita ser profeta para lanzar esta advertencia. https://penademuerteya.com/2026/09/15/no-se-necesita-ser-profeta-para-lanzar-esta-advertencia/ 2 «¿Cómo puedes afirmar que Satanás y su anticristo gobiernan el mundo y, al mismo tiempo, asegurar que esos textos —presentados como sagrados por las mismas élites religiosas que moldean las leyes globales— están libres del fraude de esas fuerzas? Si Satanás gobernara el mundo, ¿no sería obvio que habría impuesto su propia mentira como palabra divina en los libros oficiales de su reino?». https://144k.xyz/2026/08/05/reinadodesatan/ 3 The Hand of God and the Idols https://ntiend.me/2026/06/17/the-hand-of-god-and-the-idols/ 4 Kumheshimu Mungu ni kuiheshimu kweli: ujumbe unaojipinga hauwezi kutoka kwa Mungu; kutofautiana hufichuliwa, hakubarikiwi. Kitendawili cha Lazaro. https://144k.xyz/2026/05/12/kumheshimu-mungu-ni-kuiheshimu-kweli-ujumbe-unaojipinga-hauwezi-kutoka-kwa-mungu-kutofautiana-hufichuliwa-hakubarikiwi-kitendawili-cha-lazaro/ 5 Кашмар біблейскага апалагета https://purifying-the-message.blogspot.com/2026/08/blog-post_438.html

"تصاویر شیطان را بهعنوان تصاویر قدیسان جا زدند از مارس تا سنت میکائیل: امپراتوری روم چگونه به مجسمههای خود بال داد: تصویر شیطان را بهعنوان تصویر قدیس جا زدند.

[بخش ۱ - خاستگاه شمایلنگاری و ممنوعیت] آنقدر این موضوع را تکرار کردهاند که دیگر خسته شدهایم: این تصویر نمایانگر خیر و شر است؛ در سمت راست، عیسی، و در سمت چپ، شیطان. به ما آموختند که شر، مردی با پوست تیره و موهای کوتاه است، در حالی که خیر، مردی با پوست سفید، موهای بلند و هاله یا تاج خورشیدی بر سر است. اما پیش از آنکه این موضوع را مسلم بدانید، یک پرسش اساسی از خود بپرسید: این روایت از وقایع واقعاً از کجا آمده است؟ این روایت از امپراتوری روم و ساختار کلیساییای سرچشمه میگیرد که قدرت آن را به ارث برد. همان امپراتوریای که عیسی را اعدام کرد، آشکارا خدایان خورشیدی را میپرستید. اینجاست که منطق از هم میپاشد. متون باستانیای مانند خروج ۲۰ یا تثنیه ۴ ممنوعیتی روشن و قاطع تعیین میکنند: نباید هیچ تصویری را، چه از آسمان، چه از زمین، چه از انسان، چه از خورشید یا ماه، پرستش کرد یا در برابر آن به خاک افتاد. اگر امپراتوری روم خورشید را میپرستید، پیام اصلی را سرکوب کرد و سپس کلیسای رسمی را بنا نهاد... چرا باید فرض کنیم که تغییر دین آن صادقانه بوده است؟ اگر امروزه از مردم خواسته میشود در برابر تصاویر و عناصری که مستقیماً نمادهای خورشیدی را بازتولید میکنند به خاک بیفتند، آیا ما دقیقاً همان پرستش امپراتوری را نمیبینیم، اما با نامی متفاوت؟ متن حبقوق ۲ این موضوع را با وضوحی کوبنده مطرح میکند: یک تصویر خاموش چه فایدهای دارد؟ آیا میتواند چیزی بیاموزد؟ یک مجسمه یا نقاشی نمیشنود، نمیفهمد و روح ندارد. ممنوعیت پرستش آنها یک جزم کورکورانه نیست؛ بلکه موضعی عقلانی است. یک تصویر نمیتواند برای تو کاری انجام دهد. این بدان معنا نیست که هر چیزی را که به دست ما رسیده معتبر بدانیم. اگر این متون طی قرنها از فیلتر و ویرایش دستهای امپراتوری عبور کردهاند، دستکاری متنی تنها یک احتمال نیست: یک واقعیت تاریخی است. آنها روایتهای زمان خود را بازنویسی کردند و نوشتههای قدیمیتر را دستکاری کردند تا قدرت خود را تثبیت کنند. [بخش ۲ - تناقض موهای بلند] بیایید یک نکته اساسی را روشن کنیم: مسئله دفاع از متن کتاب مقدس یا فرض اصالت همه مطالب آن نیست. تاریخ نشان میدهد نسخهای که به دست ما رسیده از فیلترها و الحاقاتی عبور کرده تا با منافع قدرت امپراتوری هماهنگ شود. با این حال، حتی درون همین متون نیز منطق خود متن شکافهای موجود در سنت تصویریای را که به ما فروختهاند آشکار میکند. برای نمونه، تصویر موهای بلند را در نظر بگیرید. شمایلنگاری رسمی عیسی را با موهای بلند و پرپشت به ما نشان داده است، اما اگر نامههایی مانند اول قرنتیان ۱۱ را بررسی کنیم، این روایت صرفاً با توجه به انسجام درونی خود فرو میریزد. در آن نوشته، پولس صراحتاً دو چیز را بیان میکند: نخست، اینکه او مقلد مسیح است؛ و دوم، اینکه برای مرد ننگ یا شرم است که موهای خود را بلند کند. نتیجه ریاضی اجتنابناپذیر است: نه آن رسول و نه عیسی تاریخی موهای بلند نداشتند. این مسئلهای مربوط به صداقت منطقی ابتدایی است. هیچکس که ادعا کند صادقانه از یک استاد پیروی میکند، خودِ ظاهر آن استاد را 'مایه شرم' نمیداند. پس تصویر مردی با موهای بلند، پوست روشن و تاج خورشیدی از کجا آمده است؟ این تصویر نه از واقعیت تاریخی میآید و نه از زمینه قرن اول. بلکه از همانندسازی زیباییشناختی رومی سرچشمه میگیرد؛ همانندسازیای که ویژگیهای خدایان بتپرست خودشان را گرفت و نام عیسی را بر آنها گذاشت تا کنترل دینی را آسانتر کند. آنها تصویری ساختگی را به ما فروختند که همان امپراتوریای آن را ساخته بود که پیام اصلی را نابود کرد. [بخش ۳ - مغالطه در وسوسه بیابان] همچنین به ما گفتهاند که این نقاشی نمایانگر وسوسه ادعایی عیسی در بیابان است. با این حال، وقتی متونی را که ساختار رسمی برای پشتیبانی از این روایت به کار برده است ــ مانند متی ۴ ــ بررسی میکنیم، دوباره درزهای این روایت آشکار میشود. در آن بخش، برای پشتیبانی از صحنه، مزامیر ۹۱ نقل شده است: 'به فرشتگان خود درباره تو فرمان خواهد داد تا پای تو به سنگ نخورد.' اما اگر مزامیر ۹۱ را بهطور کامل بخوانی، شخصیت اصلی آن متن کسی است که هیچ اتفاقی برایش نمیافتد؛ کسی که هزار نفر در کنار او و ده هزار نفر در سمت راستش سقوط میکنند، اما آسیبی به او نمیرسد. این وضعیت هرگز درباره عیسی تاریخی تحقق نیافت. او اعدام شد؛ در برابر خشونت امپراتوری سقوط کرد و بسیاری در برابر او سقوط نکردند. این تصویر را بهعنوان روایت مؤمنانهای از یک وسوسه شکستخورده به ما ارائه کردند، در حالی که در واقع متنی درباره حفاظت و آسیبناپذیری را که تحقق نیافته بود، از زمینه خود جدا کردند و به زور به کار بردند تا روایتی را که ساخته بودند معتبر جلوه دهند. این نمونه دیگری از آن است که چگونه امپراتوری بخشهای ناقص را گرفت تا پیشگوییها را به زور با یکدیگر منطبق کند و داستانی مطابق منافع خود بسازد. [بخش ۴ - تناقض پادشاهیها و پرستش] روایت وسوسه عنصر دیگری نیز دارد که صرفاً با تحلیل قیاسی فرو میریزد. به ما میگویند شیطان در برابر اینکه عیسی در برابر او به خاک بیفتد و او را بپرستد، همه پادشاهیهای زمین را به او پیشنهاد کرد. حالا با خونسردی به آن فکر کن: اگر شیطان بر همه پادشاهیهای زمین سلطه دارد، آیا منطقی است فرض کنیم کتابها و قوانین رسمیای که امپراتوریهای این جهان تأیید کردهاند حاوی حقیقتی دستنخورده باشند؟ یا منطقیتر نیست نتیجه بگیریم که همین نوشتههای رسمی توسط کسانی نفوذ داده و ویرایش شدهاند که این پادشاهیها را در اختیار دارند؟ اما این تناقض هنگام بررسی رفتاری که در بخشهای دیگر به عیسی نسبت دادهاند، حتی آشکارتر میشود. در روایت ده جذامی شفایافته، روایت نشان میدهد که عیسی اجازه داد تنها کسی که بازگشت، در برابر پاهای او به خاک بیفتد و اعلام کرد که تنها او خدا را جلال داده است. در اینجا باید پرسشهای اساسی را مطرح کرد: آیا مردی عادل و خداشناس از انسانهای دیگر میخواهد در برابر او زانو بزنند؟ آیا دقیقاً همان چیزی را مطالبه میکند که بنا بر ادعا شیطان در بیابان از او خواسته بود؟ شخصیتی را به ما ارائه میکنند که بر اساس تصویر پادشاهان و خدایان خورشیدی امپراتوری شکل گرفته است؛ شخصیتی که تحمل میکند و حتی دیگران را تشویق میکند در برابر او به خاک بیفتند. و برای تکمیل ماجرا، در بخشهایی مانند عبرانیان ۱:۶ ادعا میکنند که همه فرشتگان باید او را بپرستند. این موضوع مستقیماً با نوشتههای قدیمیتری مانند مزامیر ۹۷ در تضاد است؛ جایی که بهروشنی بیان میشود پرستش منحصراً متعلق به یهوه است ــ خالقی که مخلوق نیست و نمیتواند بمیرد. در مقابل، عیسی، بنا بر همین روایت، مرد. قطعاتی که امپراتوری ساخته است، بهسادگی با یکدیگر جور درنمیآیند.

[بخش ۵ - دستکاری در نقل مزامیر ۶۹] برای از میان برداشتن هرگونه تردید درباره اینکه این نوشتهها چگونه دستکاری و به یکدیگر متصل شدهاند، بیایید یک نمونه مشخص را بررسی کنیم؛ نمونهای که به ما بهعنوان عالیترین عمل عشق فروختهاند، اما وقتی منابع اصلی را بررسی میکنیم، کاملاً فرو میریزد. روایت سنتی به ما میگوید که وقتی عیسی بر صلیب بود، به او سرکه نوشاندند تا 'نوشتهای را تحقق بخشند' و در همان لحظه برای اعدامکنندگان خود دعا کرد و گفت: 'پدر، آنها را ببخش، زیرا نمیدانند چه میکنند.' به ما آموختند که این را نمونهای از بخششی ببینیم که تا آخرین نفس ادامه داشت. اما واقعاً پیشگویی مورد استناد چه میگوید؟ اشاره به سرکه از مزامیر ۶۹ گرفته شده است. با این حال، وقتی زمینه کامل آن مزمور را میخوانی، لحن آن نه لحن بخشش است و نه محبت به دشمنان؛ بلکه کاملاً برعکس است. شخصیت اصلی آن مزمور برای کسانی که او را شکنجه میکنند طلب بخشش نمیکند. او خواستار داوری است: میخواهد ضیافت دشمنانش به دام تبدیل شود، چشمانشان کور شود و خشم بر آنان فرود آید. چگونه ممکن است عملی که بهعنوان عالیترین بخشش معرفی شده است، برای اثبات خود به متنی استناد کند که در آن شخصیت اصلی برای نابودی مهاجمانش فریاد میزند؟ در اینجا درزهای ویرایش رومی آشکار میشود. آنها آیات جداشدهای را گرفتند تا تحقق پیشگوییهای ادعایی را به زور اثبات کنند و روایتی مؤمنانه ساختند که تسلیم و اطاعت در برابر ستمگر را ترویج میکرد، در حالی که عمداً زمینه اصلی نوشته را نادیده میگرفتند. آنها داستانی را به ما فروختند که همان دستهایی آن را بزک کرده بودند که کتاب را ویرایش کرده بودند. [بخش ۶ - وارونهسازی تصویر] در برابر این شواهد و تناقضات تاریخی، نتیجه اجتنابناپذیر است: امپراتوری روم هرگز تعلیم اصلیای را که سرکوب کرده بود نپذیرفت و موعظه نکرد؛ بلکه آن را جذب کرد و مطابق مصلحت خود شکل داد. به همین دلیل، پرسش نهایی باید با نگاه مستقیم به شمایلنگاریای مطرح شود که به ما تحمیل کردند. با دقت به این تصویر نگاه کن. اگر چارچوب تاریخی یهودیه در قرن اول نشان میدهد که جمعیت محلی پوستی تیرهتر داشتند و موهای کوتاه میداشتند ــ در هماهنگی با نامههای منسوب به پولس ــ پس متناقض است که شخصیت 'عادل' با ویژگیهای شمال اروپایی، موهای بلند و عناصر خورشیدی امپراتوری ترسیم شده باشد. آیا ممکن نیست که تاریخ کاملاً وارونه شده باشد؟ چه کسی واقعاً در آن نقاشی نماینده ستمگر است و چه کسی نماینده مرد عادلی است که از تسلیم شدن در برابر امپراتوری خودداری کرد؟

امپراتوری تصویر خود را با جامه قداست پوشاند و ویژگیهای مردم تحت سلطه را در قالب چهره دشمن به تصویر کشید. به ما آموختند زیباییشناسی سلطهگر را گرامی بداریم و ظاهر واقعی کسانی را که مورد آزار و تعقیب قرار گرفتند، رد کنیم. به آن فکر کن. پاسخ در ایمان کورکورانه نیست، بلکه در پرسش از این است که چه کسی از تصویری که در برابر آن زانو میزنی سود میبرد.

[بخش ۷ - زیباییشناسی نظامیِ تصویر ادعایی] اگر هنوز درباره اینکه زیباییشناسی سلطهگر چگونه تداوم یافت تردیدی باقی مانده است، کافی است به تصویر ادعاییای که با آن فرشته محافظ آسمانی، سنت میکائیل، را نشان دادهاند نگاه کنیم. با دقت به مجسمهها و نقاشیهای رسمی نگاه کن. آنجا یک موجود روحانی نمیبینی؛ بهمعنای واقعی کلمه تصویر یک لژیونر رومی را میبینی. او کلاهخود، زره، شمشیری برافراشته و صندلهای نظامی بر تن دارد. این تقریباً بازتولید دقیق مجسمههای خدای مارس است که روم پیشاپیش او را میپرستید. فریب شمایلنگارانه کامل است: به مردم آموختند در برابر نمایشی زانو بزنند که دقیقاً مانند سربازانی لباس پوشیده بود که پیروان واقعی را تعقیب و اعدام میکردند.

آنها پیکره ستمگر نظامی را گرفتند، به آن بال افزودند و به مردم گفتند که این تصویر محافظ است. آموزش پرستش زیباییشناسی سلطهگر، خود دلیلی است بر اینکه امپراتوری ارادت خود را تغییر نداد؛ فقط نام مجسمههایش را تغییر داد.

" "سن پطرس نسبت به دشمنانش چه احساسی داشت؟ عشق یا نفرت؟ تناقضها ردپاهایی هستند که وقتی متنهایی نوشتهشده توسط افرادی با ارادههای مخالف با یکدیگر درهم آمیخته میشوند، بر جای میمانند: از یک سو ارادهٔ کسانی که در جستوجوی عدالت بودند، و از سوی دیگر ارادهٔ کسانی که میخواستند جنایتهایشان بدون دریافت مجازاتی عادلانه باقی بماند. 'ای خداوندِ مقدس و حقیقی، تا به کی داوری نمیکنی و انتقام خون ما را نمیگیری؟' (مکاشفه ۶:۱۰) من وجود قدیسان را انکار نمیکنم؛ آنچه انکار میکنم اصالت تمام چیزهایی است که کتاب مقدس به آنان نسبت میدهد. به ما میگویند سن پطرس به دست دشمنانش کشته شد. اما آیا دقیقاً همین میل به عدالت — که در مکاشفه به صورت فریادی برای انتقام بیان شده است — پیچی نیست که با ادعای 'عشق به دشمنان' جور درنمیآید، بلکه با رد کردن آنان سازگار است؟ وقتی شروع کردم کتاب مقدس را با دقت بخوانم، تناقضهای آشکاری پیدا کردم. از یک سو، سیراخ ۱۲:۷ میگوید: 'به نیکان کمک کن، اما به بدکاران کمک نکن، زیرا خدای متعال از آنان نفرت دارد و سرانجام آنچه را سزاوارند به آنان خواهد داد.' از سوی دیگر، متی ۵:۴۴–۴۶ فرمان میدهد که بدکاران را دوست بدارید، آنان را برکت دهید و به آنان نیکی کنید و از عشقی جهانی که ظاهراً خدا نسبت به همه دارد، تقلید کنید. اگر سیراخ میگوید خدا از بدکاران نفرت دارد، پس چگونه عیسی میتواند تعلیم دهد که خدا بدکاران را دوست دارد؟ آیا روم عیسیِ دروغگو را موعظه کرد، یا روم دربارهٔ آنچه عیسی واقعاً تعلیم داده بود به ما دروغ گفت؟ فراموش نکنیم که هر آنچه امروز 'کتاب مقدس' مینامیم، از شوراهایی گذشت که به دست امپراتوران روم هدایت میشدند؛ همان امپراتوری که عیسی را اعدام کرد. و امروز نمایندهٔ کلیسایی که به دست آن امپراتوری ایجاد شد، میگوید: 'خدا همه را دوست دارد.' از نظر من، این هیچ معنایی ندارد. سرنخهای بیشتری پیدا کردهام: قدیسان هرگز دشمنان خود را دوست نداشتند و خدای قدیسان نیز بدکاران را دوست ندارد. آن نمونهای که متی به عیسی نسبت میدهد — یعنی اینکه خدا نیکان و بدان را به یک اندازه دوست دارد — نه در نوشتههای دیگر مبنایی دارد و نه در منطق اخلاقی. امثال ۲۹:۲۷ میگوید: 'عادلان از بدکاران نفرت دارند و بدکاران از عادلان نفرت دارند.' اگر کتاب مقدس عیسی را شخصی عادل معرفی میکند، و عادلان از بدکاران نفرت دارند، چگونه ممکن است یک انسان عادل جان خود را برای سود رساندن به بدکاران فدا کند؟ با این حال، متن دیگری که به یک شخص عادل نسبت داده شده، خلاف این را میگوید: اول پطرس ۳:۱۸ میگوید 'عادل برای ناعادلان مرد.' چگونه ممکن است قدیسی که در سخنان دیگر خود نسبت به بدکاران اظهار تحقیر میکند، دربارهٔ فدا شدن یک شخص عادل برای آنان سخن بگوید؟ چگونه این میتواند با یکدیگر سازگار باشد؟ دوم پطرس ۲:۱۲ را در نظر بگیریم: 'آنان مانند حیوانات بیعقل هستند که برای گرفتار شدن و نابود شدن زاده شدهاند… نابود خواهند شد.' آیا خدا حاضر میشد زندگی پسر عادل خود را برای نجات کسانی بدهد که با حیوانات بیعقل مقایسه شدهاند؟ آیا پطرس با احساسات عادلان تناقض داشت، یا کسانی که او را کشتند، سخنان او را نیز جعل کردند؟ امثال ۱۷:۱۵ اضافه میکند که خدا هم کسی را که شخص عادل را محکوم میکند و هم کسی را که بدکار را عادل اعلام میکند، منفور میداند. بنابراین، ادعای اینکه بدکاران صرفاً با باور داشتن به متون متناقضی که نمایندگان امپراتوری روم تعیین کردهاند 'بهواسطهٔ فیض عادل شمرده شدهاند' — و نه بر اساس سخنان قدیسانی که به دست آن امپراتوری کشته شدند — هیچ معنایی ندارد. پیشگویی در مزامیر ۵ نیز روشن است: خدا بدی را تحمل نمیکند، بدکار در کنار او ساکن نخواهد شد و خدا از کسانی که گناه و شرارت میکنند نفرت دارد. با این حال، رهبران مذهبی امروزی با این بهانه که 'خدا همه را دوست دارد'، با مجازات اعدام برای قاتلان، اخاذیکنندگان، متجاوزان و سارقان مخالفت میکنند. اما ما پیشتر دیدیم که این بهانه نه مبنای متنی دارد و نه مبنای منطقی. ضربهٔ نهایی به جزم یک دیکتاتوری ظالم را تصور کنیم که مردم را مجبور میکند در برابر مجسمهٔ دیکتاتور خود سر فرود آورند و کسانی را که امتناع میکنند روی صندلی برقی اعدام میکند. قرنها بعد، همین میراث از مردم میخواهد در برابر تصاویر صندلی برقی زانو بزنند. این همان چیزی است که وقتی جزم مذهبی از مردم میخواهد در برابر صلیب زانو بزنند، من میبینم. صلیب برای روم همان چیزی بود که صندلی برقی برای یک دیکتاتوری مدرن است: ابزاری برای اعدام. روم در آنجا نهتنها اسپارتاکوس و بردگانی را که در جستوجوی آزادی بودند کشت، بلکه عیسی، پطرس و دیگرانی را نیز کشت که — بر اساس استنباط از برخی متون — از فرود آوردن سر در برابر تصویر وحش خودداری کردند. ارادهٔ آنان در کنار عدالت بود و اعمالشان نیز عادلانه بود؛ اما ارادهٔ تعقیبکنندگانشان، در مقابل، با دلبستگی به بیعدالتی هدایت میشد. این تفاوت میان اندیشه و عمل هر یک از دو طرف، همان علامت بر پیشانی و دست است: ذهنی که تصمیم میگیرد و اعمالی که آن تصمیم را اجرا میکنند. اگر علامت روی پیشانی، علامت وحش باشد، شنیدن سخنان عادلانه تفاوتی ایجاد نخواهد کرد: 'بدکاران همچنان به بدکاری ادامه خواهند داد و هیچیک از بدکاران نخواهند فهمید' (دانیال ۱۲:۱۰). 'اینجا حکمت است… شمارهٔ وحش شمارهٔ انسان است' (مکاشفه ۱۳:۱۸). پیش از این نیز تفاوتی ایجاد نکرد: تعقیبکنندگان رومی سخنان قدیسان را شنیدند، اما همچنان آنان را کشتند. شهیدان کسانی را که آنان را کشتند دوست نداشتند. 'ای خداوندِ مقدس و حقیقی، تا به کی داوری نمیکنی و انتقام خون ما را نمیگیری؟' (مکاشفه ۶:۱۰). این فریاد از عشق به دشمن سرچشمه نمیگیرد، بلکه از میل به اجرای عدالت در حق او سرچشمه میگیرد. و هنگامی که جزم مذهبی از مردم میخواهد در برابر ابزار اعدام دشمنان امپراتوری روم زانو بزنند، در واقع قدیسان را گرامی نمیدارد؛ بلکه ارادهٔ کسانی را گرامی میدارد که آنان را کشتند.

【امپراتور روم، وحش】 'این کار را با آنان کردیم، چون حاضر نشدند در برابر تصاویر ما سجده کنند.'

【پشهٔ لژیونر】 'خار در بدن را جلال بده، خار مرا.'

【پشه درخواست میکند】 'اگر یکی از اندامهایت را نیش بزنم، اندام دیگر را به من تقدیم کن.' 【پس از سمپاشی پشه، مرد پاسخ میدهد】 'درخواست تو با منافع انسانی سازگار نبود.' پشه آسیب میزند؛ این طبیعت اوست و نمیتواند از آن جلوگیری کند. آیا تحمل میکردی کسی به تو بگوید: 'باید آنها را دوست داشته باشی'؟ 【خوزه گالیندو، در انتقاد از واقعیت قانونی پرو در سال ۲۰۲۶】 مالیاتهای ما نباید برای افراد اصلاحناپذیری هدر برود که فقط میتوانند به جامعه آسیب برسانند؛ با حمله و اخاذی از مردم زحمتکش، سرقت از آنان و ریختن خون بیگناهان. اگر مالیاتها خونی هستند که جامعهٔ ما برای خدمت به مردم نیکوکار به آن نیاز دارد، چرا باید اجازه دهیم کسانی که به آن آسیب میزنند نیز آن خون را بمکند؟ به همین دلیل پیشنهاد میکنم مجازات اعدام قانونی شود، زیرا مراقبت از بدکار یعنی محافظت از او، و محافظت از او یعنی دوست داشتن او. این عشقی است که سزاوار آن نیست. دیگر بس است از عشق به سارق و اخاذیکننده. دیگر بس است از عشق به دشمن. دیگر بس است از عشق به پشه. از وبسایت من دیدن کنید: penademuerteya.com.

【شیطان به شیطان】 'شیطان انجیل بازبینیشدهٔ ما را میپذیرد: 'در برابر بدی مقاومت نکن. گونهٔ دیگر خود را نیز پیش بیاور.'' 【شیطان به شیطان】 'دقیقاً. شما پیام مرا موعظه میکنید، اما میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه میکند.' 【دشمن شیطان، کسی که او را به عدالت متهم میکند】 'با حقیقت به فریب شما پایان خواهم داد. در برابر شما مقاومت خواهد شد و شکست خواهید خورد. میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه میکند. من اینجا هستم تا با مقاومت شما را شکست دهم. من در برابر بدی مقاومت میکنم.'

فریب نخورید. این تصویر، تصویر سنت میکائیل در حال شکست دادن اژدها نیست. این تصویر متعلق به خود اژدهاست و برای فریب دادن مردم و سوق دادن آنان به بتپرستی استفاده میشود. یک تعقیبکنندهٔ رومی بالدار: خدای رومی مارس با نامی دیگر.

اگر تثنیه ۱۹:۲۱ فرمان به از میان بردن بدی میدهد و متی ۵:۳۸-۳۹ فرمان به تحمل آن میدهد، دلیلش این نیست که خدا عیسی را فرستاده تا با خودش تناقض داشته باشد؛ دلیلش این است که روم با خدا مخالفت کرد و پیام عیسی را تحریف کرد. این به معنای تأیید همهٔ قوانین قدیمی نیست، زیرا حتی در آنجا نیز قوانین عادلانه با قوانین ناعادلانه درهم آمیختهاند. اگر روم متونی را که مورد تعقیب قرار داده بود در اختیار داشت، هیچ دلیلی وجود ندارد که باور کنیم متون قدیمی یا جدید را دستنخورده حفظ کرده است. میکائیل مقاومت در برابر بدی را با اصل چشم در برابر چشم موعظه میکند. من اینجا هستم تا با مقاومت شما را شکست دهم. من در برابر بدی مقاومت میکنم.

پس از خواندن اشعیا ۶۳:۳-۵، اشعیا ۱۱:۱-۵ و مکاشفه ۱۹:۱۱-۱۹، سوارکار اسب سفید، وفادار و عادل، به صورت جنگجویی ظاهر میشود که مجازات را اجرا میکند. در آنجا عشق به دشمن موعظه نمیشود، بلکه اصل چشم در برابر چشم مطرح میشود.

" "دینی که از آن دفاع میکنم عدالت نام دارد. █ وقتی که او (زن) مرا پیدا کند، من هم او را پیدا خواهم کرد و او (زن) به سخنان من ایمان خواهد آورد امپراتوری روم با اختراع ادیان به بشریت خیانت کرده است تا آن را تحت سلطه خود درآورد. همه ادیان نهادینه شده باطل هستند. تمام کتب مقدس آن ادیان حاوی تقلب است. با این حال، پیام هایی وجود دارد که منطقی هستند. و موارد دیگری گم شده اند که می توان از پیام های مشروع عدالت استنباط کرد. دانیال 12: 1-13 – 'شاهزاده ای که برای عدالت مبارزه می کند، برای دریافت برکت خدا قیام خواهد کرد.' امثال 18:22 — 'زن نعمتی است که خدا به مرد می دهد.' لاویان 21:14 — 'او باید با باکره ای که ایمان خود را دارد، ازدواج کند، زیرا او از قوم خود است، که وقتی صالحان برخیزند آزاد خواهند شد.' 📚 دین نهادینه شده چیست؟ دین نهادینه شده زمانی است که یک باور معنوی به یک ساختار قدرت رسمی تبدیل می شود که برای کنترل مردم طراحی شده است. این یک جستجوی فردی برای حقیقت یا عدالت نیست و به سیستمی تبدیل می شود که سلسله مراتب انسانی بر آن تسلط دارد و در خدمت قدرت سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی است. آنچه عادلانه، واقعی یا واقعی است دیگر اهمیتی ندارد. تنها چیزی که مهم است اطاعت است. یک دین نهادینه شده شامل: کلیساها، کنیسه ها، مساجد، معابد است. رهبران مذهبی قدرتمند (کشیشان، کشیشان، خاخام ها، امامان، پاپ ها و غیره). متون مقدس 'رسمی' دستکاری و تقلبی. جزماتی که نمی توان آنها را زیر سوال برد. قوانینی که بر زندگی شخصی افراد تحمیل می شود. مناسک و مناسک اجباری به منظور 'تعلق'. این گونه بود که امپراتوری روم و بعدها امپراتوری های دیگر از ایمان برای تحت سلطه خود درآوردن مردم استفاده کردند. آنها مقدس را به تجارت تبدیل کردند. و حقیقت به بدعت. اگر هنوز بر این باورید که اطاعت از دین همان ایمان داشتن است، به شما دروغ گفته اند. اگر هنوز به کتاب های آنها اعتماد دارید، به همان افرادی که عدالت را به صلیب کشیدند اعتماد دارید. این نیست که خدا در معابدش صحبت می کند. رم است. و روم هرگز از سخن گفتن دست برنداشت. بیدار شو کسی که به دنبال عدالت است نیازی به اجازه ندارد. نه یک موسسه. او مرا پیدا خواهد کرد، زن باکره به من ایمان خواهد آورد。 ( – – ) این همان گندمی است که در کتاب مقدس، علفهای هرز رومی را نابود میکند: مکاشفه ۱۹:۱۱ سپس دیدم که آسمان گشوده شد، و اینک اسبی سفید، و کسی که بر آن سوار بود 'امین و راستگو' نام داشت و با عدالت داوری کرده و جنگ میکند. مکاشفه ۱۹:۱۹ و دیدم که آن وحش و پادشاهان زمین و لشکرهایشان گرد هم آمدهاند تا با کسی که بر اسب نشسته و لشکر او بجنگند. مزمور ۲:۲-۴ 'پادشاهان زمین به پا خاستند، و فرمانروایان متحد شدند علیه خداوند و مسیح او، که گفتند: 'بندهایشان را بگسلیم و طنابهایشان را از خود بیندازیم.' او که در آسمانها نشسته است، خواهد خندید؛ خداوند آنها را مسخره خواهد کرد.' حال، کمی منطق ساده: اگر سوارکار برای عدالت میجنگد، اما وحش و پادشاهان زمین علیه او میجنگند، پس وحش و پادشاهان زمین ضد عدالت هستند. بنابراین، آنها نماد فریب دینهای دروغینی هستند که با آنها حکومت میکنند. فاحشه بزرگ بابل، یعنی کلیسای دروغینی که توسط روم ساخته شده است، خود را 'همسر مسیح مسحشده خداوند' نامیده است. اما پیامبران دروغین این سازمان که بتها را میفروشند و کلمات چاپلوسانه پخش میکنند، اهداف مسیح خداوند و مقدسین واقعی را به اشتراک نمیگذارند، زیرا رهبران فاسد راه بتپرستی، تجرد یا قانونیسازی ازدواجهای ناپاک در ازای پول را برگزیدهاند. مقر مذهبی آنها پر از بتها است، از جمله کتابهای مقدس دروغین که در برابر آنها تعظیم میکنند: اشعیا ۲:۸-۱۱ ۸ سرزمین آنها پر از بتها است، و آنها در برابر کار دستان خود و آنچه انگشتانشان ساخته است، تعظیم میکنند. ۹ پس انسان تحقیر خواهد شد، و مردم پست خواهند شد؛ پس آنها را عفو نکن! ۱۰ به صخرهها برو، خود را در خاک پنهان کن، از حضور باشکوه خداوند و از جلال عظمت او بترس. ۱۱ غرور چشمان انسان فرو خواهد نشست، و تکبر مردان سرکوب خواهد شد؛ و فقط خداوند در آن روز سرافراز خواهد شد. امثال ۱۹:۱۴ خانه و ثروت از پدران به ارث میرسد، اما یک زن خردمند از جانب خداوند است. لاویان ۲۱:۱۴ کاهن خداوند نباید با بیوه، زن طلاقگرفته، زن ناپاک، یا زنی بدکاره ازدواج کند؛ او باید یک باکره از قوم خود را به همسری بگیرد. مکاشفه ۱:۶ و ما را پادشاهان و کاهنان برای خدای خود گردانید؛ جلال و قدرت تا ابد از آن او باد. اول قرنتیان ۱۱:۷ زن، جلال مرد است. در مکاشفه این که وحش و پادشاهان زمین با سوار اسب سفید و لشکر او جنگ می کنند به چه معناست؟ معنی روشن است، رهبران جهان دست در دست پیامبران دروغین هستند که به دلایل روشنی از جمله مسیحیت، اسلام و غیره، اشاعه دهندگان ادیان دروغین حاکم در میان پادشاهی های زمین هستند. همانطور که پیداست، فریب بخشی از کتب مقدس دروغینی است که این همدستان با برچسب 'کتاب مجاز ادیان' از آن دفاع میکنند، اما تنها دینی که از آن دفاع میکنم عدالت است، از حق نیکان در فریب نیرنگهای دینی دفاع میکنم. مکاشفه 19:19 آنگاه وحش و پادشاهان زمین و لشکرهایشان را دیدم که دور هم جمع شده بودند تا با سوار بر اسب و لشکر او جنگ کنند. این داستان من است: خوزه، جوانی که در تعالیم کاتولیک پرورش یافته بود، مجموعهای از وقایع را تجربه کرد که با روابط پیچیده و دستکاریها مشخص میشدند. در 19 سالگی با مونیکا، زنی مالک و حسود، رابطه برقرار کرد. اگرچه خوزه احساس می کرد که باید به این رابطه پایان دهد، اما تربیت مذهبی او باعث شد که سعی کند او را با عشق تغییر دهد. با این حال، حسادت مونیکا به ویژه نسبت به ساندرا، یکی از همکلاسی هایش که در حال پیشرفت بر روی خوزه بود، تشدید شد. ساندرا در سال 1995 با تماس های تلفنی ناشناس شروع به آزار و اذیت او کرد که در آن او با صفحه کلید صدا می کرد و تلفن را قطع کرد. در یکی از آن مواقع، پس از اینکه خوزه در آخرین تماس با عصبانیت پرسید: 'تو کی هستی؟' او در یکی از آن موقعیتها، فاش کرد که او همان کسی است که تماس میگیرد. در آن زمان، مونیکا که به ساندرا وسواس داشت، خوزه را تهدید کرد که به ساندرا آسیب میرساند و این باعث شد خوزه از ساندرا محافظت کند و رابطهاش با مونیکا را علیرغم میلش به پایان دادن، ادامه دهد. سرانجام در سال 1996 خوزه از مونیکا جدا شد و تصمیم گرفت به ساندرا نزدیک شود که در ابتدا به او علاقه نشان داده بود. وقتی ژوزه سعی کرد در مورد احساساتش با او صحبت کند، ساندرا به او اجازه توضیح نداد، با کلمات توهین آمیز با او رفتار کرد و او دلیل را متوجه نشد. خوزه تصمیم گرفت از خود فاصله بگیرد، اما در سال 1997 او معتقد بود که فرصت دارد با ساندرا صحبت کند، به این امید که او تغییر نگرش خود را توضیح دهد و بتواند احساساتی را که ساندرا سکوت کرده بود به اشتراک بگذارد. در روز تولدش در ماه جولای، همانطور که یک سال پیش وقتی هنوز دوست بودند وعده داده بود، با او تماس گرفت—چیزی که در سال ۱۹۹۶ نمیتوانست انجام دهد زیرا با مونیکا بود. در آن زمان، او معتقد بود که وعدهها هرگز نباید شکسته شوند (متی ۵:۳۴-۳۷)، اما اکنون درک میکند که برخی وعدهها و سوگندها را میتوان بازنگری کرد اگر به اشتباه داده شده باشند یا اگر شخص دیگر شایستگی آن را نداشته باشد. هنگامی که تبریکش را تمام کرد و داشت تماس را قطع میکرد، ساندرا با ناامیدی التماس کرد: 'صبر کن، صبر کن، میتوانیم همدیگر را ببینیم؟' این باعث شد او فکر کند که شاید ساندرا نظرش را تغییر داده و بالاخره دلیل تغییر رفتارش را توضیح خواهد داد، و این فرصت را به او میدهد که احساساتی را که تا آن لحظه در دل نگه داشته بود، بیان کند. با این حال، ساندرا هرگز به او پاسخهای روشنی نداد و با نگرشهای طفرهآمیز و معکوسکننده، فتنه را حفظ کرد. در مواجهه با این نگرش، خوزه تصمیم گرفت دیگر به دنبال او نباشد. از آن زمان بود که مزاحمت های تلفنی مداوم شروع شد. تماس ها از همان الگوی سال 1995 پیروی کردند و این بار به خانه مادربزرگ پدری او، جایی که خوزه زندگی می کرد، هدایت شد. او متقاعد شده بود که این ساندرا است، زیرا خوزه اخیرا شماره خود را به ساندرا داده بود. این تماس ها مستمر، صبح، بعدازظهر، شب و صبح زود بود و ماه ها ادامه داشت. وقتی یکی از اعضای خانواده پاسخ داد، تلفن را قطع نکردند، اما وقتی خوزه پاسخ داد، صدای کلیک کلیدها قبل از قطع کردن شنیده میشد. خوزه از عمه خود، صاحب خط تلفن، خواست تا ثبت تماس های دریافتی از شرکت تلفن را درخواست کند. او قصد داشت از این اطلاعات به عنوان مدرکی برای تماس با خانواده ساندرا استفاده کند و نگرانی خود را در مورد آنچه که او با این رفتار تلاش می کرد به دست آورد، ابراز کند. با این حال، عمه او بحث او را کم اهمیت جلوه داد و از کمک خودداری کرد. عجیب این بود که هیچ کس در خانه، نه عمه و نه مادربزرگ پدریاش، از این واقعیت که این تماسها نیز در صبح زود رخ داده بود، خشمگین نبودند و آنها به خود زحمت ندادند که چگونه جلوی آنها را بگیرند یا شخص مسئول را شناسایی کنند. این ماجرا ظاهری عجیب داشت، گویی شکنجهای سازمانیافته بود. حتی زمانی که خوسه از عمهاش خواست شبها کابل تلفن را جدا کند تا بتواند بخوابد، او امتناع کرد و استدلال کرد که یکی از پسرانش که در ایتالیا زندگی میکند، ممکن است هر لحظه تماس بگیرد (با توجه به تفاوت زمانی شش ساعته بین دو کشور). چیزی که این وضعیت را حتی عجیبتر میکرد، وسواس مونیکا نسبت به ساندرا بود، در حالی که آنها حتی یکدیگر را نمیشناختند. مونیکا در موسسهای که خوسه و ساندرا ثبت نام کرده بودند، تحصیل نمیکرد، اما از زمانی که پوشهای حاوی یک پروژه گروهی از خوسه را برداشت، شروع به حسادت به ساندرا کرد. در آن پوشه نام دو زن، از جمله ساندرا، نوشته شده بود، اما به دلایلی نامعلوم، مونیکا فقط روی نام ساندرا تمرکز کرد. اگرچه خوزه در ابتدا تماس های تلفنی ساندرا را نادیده می گرفت، اما به مرور زمان او را تسلیم کرد و دوباره با ساندرا تماس گرفت، تحت تأثیر آموزه های کتاب مقدس که توصیه می کرد برای کسانی که او را آزار می دادند دعا کند. با این حال، ساندرا او را از نظر عاطفی دستکاری کرد و به طور متناوب بین توهین و درخواست از او برای ادامه یافتن او استفاده کرد. پس از ماه ها از این چرخه، خوزه متوجه شد که همه اینها یک تله است. ساندرا به دروغ او را به آزار و اذیت جنسی متهم کرد و گویی این به اندازه کافی بد نبود، ساندرا چند تبهکار را فرستاد تا خوزه را کتک بزنند. آن سهشنبه، ژوزه هیچ چیزی نمیدانست. اما در همان لحظه، ساندرا از قبل کمینی را که برایش ترتیب داده بود، آماده کرده بود. چند روز قبل، ژوزه این وضعیت را برای دوستش یوهان تعریف کرده بود. یوهان نیز رفتارهای ساندرا را عجیب دانسته و حتی فکر کرده بود که شاید این رفتارها به دلیل طلسمی باشد که مونیکا انجام داده است. آن شب، ژوزه به محله قدیمیاش که در سال ۱۹۹۵ در آن زندگی میکرد، رفت و در آنجا با یوهان ملاقات کرد. در میان گفتوگو، یوهان به ژوزه پیشنهاد داد که ساندرا را کاملاً فراموش کند و با هم به یک کلوب شبانه بروند و دختران جدیدی را بشناسند. 'شاید دختری را پیدا کنی که باعث شود او را فراموش کنی.' ژوزه این ایده را پسندید و هر دو سوار اتوبوسی شدند که به مرکز لیما میرفت. مسیر اتوبوس از مقابل مؤسسه IDAT میگذشت. ژوزه ناگهان چیزی را به یاد آورد. 'آه، راست میگویی! من شنبهها اینجا کلاس دارم و هنوز شهریه را پرداخت نکردهام!' او این شهریه را از پولی که پس از فروش رایانهاش به دست آورده بود و همچنین از کار کوتاهمدتی که در یک انبار انجام داده بود، پرداخت میکرد. اما در آنجا، کارگران را روزی ۱۶ ساعت کار میکشیدند، درحالیکه فقط ۱۲ ساعت را ثبت میکردند. بدتر از آن، اگر کسی قبل از یک هفته استعفا میداد، هیچ حقوقی به او پرداخت نمیشد. به همین دلیل ژوزه مجبور به ترک آن کار شد. ژوزه به یوهان رو کرد و گفت: 'من اینجا شنبهها کلاس دارم. حالا که اینجاییم، بگذار شهریه را پرداخت کنم و بعد به کلوب شبانه برویم.' اما به محض این که ژوزه از اتوبوس پیاده شد، صحنهای غیرمنتظره را دید. ساندرا در گوشه مؤسسه ایستاده بود! با تعجب به یوهان گفت: 'یوهان، نگاه کن! ساندرا آنجاست! باورم نمیشود! چه تصادفی! این همان دختری است که دربارهاش به تو گفتم، همان کسی که رفتار عجیبی دارد. اینجا منتظر باش، میخواهم از او بپرسم که آیا نامههایی را که برایش فرستادهام، دریافت کرده یا نه. میخواهم بفهمم چرا اینگونه رفتار میکند و علت تماسهای مداومش را بداند.' یوهان منتظر ماند و ژوزه به سمت ساندرا رفت و از او پرسید: 'ساندرا، نامههایم را خواندی؟ حالا میتوانی به من بگویی که چه اتفاقی افتاده است؟' اما ژوزه هنوز صحبتش را تمام نکرده بود که ساندرا دستش را بلند کرد و با اشارهای نامحسوس علامتی داد. و درست مثل اینکه همهچیز از قبل برنامهریزی شده بود، سه مرد از نقاط مختلف ظاهر شدند. یکی در وسط خیابان، یکی پشت سر ساندرا و دیگری پشت سر ژوزه! مردی که پشت ساندرا بود، با لحنی خشن جلو آمد و گفت: 'پس تو همان کسی هستی که دخترعمهام را اذیت میکنی؟' ژوزه با حیرت پاسخ داد: 'چی؟ من او را اذیت میکنم؟ برعکس، این اوست که مدام مرا تماس میگیرد! اگر نامهام را بخوانی، میبینی که فقط میخواستم پاسخی برای تماسهای عجیبش پیدا کنم!' اما قبل از این که بتواند بیشتر توضیح دهد، مردی که پشت سرش بود، گردنش را گرفت و او را به زمین انداخت. سپس آن مرد و مردی که ادعا میکرد پسرعموی ساندرا است، شروع به لگد زدن به او کردند. مرد سوم نیز جیبهای ژوزه را گشت. سه نفر علیه یک نفر که روی زمین افتاده بود! خوشبختانه، یوهان وارد درگیری شد و به ژوزه فرصت داد تا از زمین بلند شود. اما مرد سوم شروع به برداشتن سنگ کرد و آنها را به سمت ژوزه و یوهان پرتاب کرد! در همان لحظه، یک پلیس راهنمایی و رانندگی وارد شد و درگیری را متوقف کرد. او به ساندرا گفت: 'اگر او تو را اذیت میکند، پس به طور رسمی شکایت کن.' ساندرا با اضطراب از آنجا فرار کرد، چون میدانست که دروغش آشکار خواهد شد. ژوزه، که از این خیانت شوکه شده بود، میخواست ساندرا را به خاطر آزارهایش گزارش دهد، اما چون هیچ مدرکی نداشت، این کار را نکرد. اما چیزی که او را بیش از همه حیرتزده کرد، حمله نبود، بلکه سؤالی بود که در ذهنش تکرار میشد: 'ساندرا چطور میدانست که من اینجا خواهم بود؟' چون او فقط شنبهها صبح به آن مؤسسه میرفت و حضور او در آن شب کاملاً تصادفی بود! هرچه بیشتر به این راز فکر میکرد، احساس ترس بیشتری میکرد. 'ساندرا یک دختر عادی نیست… شاید او یک جادوگر است و قدرتهایی فراطبیعی دارد!' این وقایع اثر عمیقی بر خوزه گذاشت که به دنبال عدالت و افشای کسانی است که او را دستکاری کردند. علاوه بر این، او به دنبال از بین بردن توصیه های موجود در کتاب مقدس است، مانند: برای کسانی که به شما توهین می کنند دعا کنید، زیرا با پیروی از آن توصیه، در دام ساندرا افتاد. شهادت خوزه من، خوسه کارلوس گالیندو هینوستروزا، نویسندهٔ وبلاگهای زیر هستم: https://gabriels.work و وبلاگهای دیگر.

من در پرو متولد شدم. این عکس متعلق به من است و در سال ۱۹۹۷ گرفته شده است. در آن زمان ۲۲ ساله بودم و درگیر توطئههای ساندرا الیزابت، همکلاسی سابقم در مؤسسه IDAT، بودم. در آن دوران، از رفتارهایش سردرگم بودم (او به روشی بسیار پیچیده و طولانی مرا آزار داد که توضیح آن در این تصویر ممکن نیست، اما در بخش پایینی این وبلاگ: و در این ویدیو: آن را روایت کردهام). احتمال اینکه مونیکا نیوس، نامزد سابقم، به او جادو کرده باشد را رد نکردم. هنگامی که به دنبال پاسخ در کتاب مقدس بودم، در متی ۵ خواندم: 'برای کسانی که به شما توهین میکنند دعا کنید.' در آن روزها، ساندرا به من توهین میکرد و همزمان میگفت که نمیداند چه اتفاقی برایش افتاده است، اینکه میخواهد همچنان دوست من باشد و باید مدام به او زنگ بزنم و دنبالش بروم. این روند پنج ماه طول کشید. به طور خلاصه، ساندرا وانمود میکرد که چیزی او را تسخیر کرده تا مرا در سردرگمی نگه دارد. دروغهای کتاب مقدس باعث شد فکر کنم که افراد خوب ممکن است به دلیل یک روح شیطانی رفتار بدی داشته باشند. به همین دلیل، توصیه به دعا کردن برای او چندان غیرمنطقی به نظر نمیرسید، زیرا ساندرا ابتدا وانمود میکرد که دوست است، و من فریبش را خوردم. دزدان اغلب از استراتژی تظاهر به نیت خوب استفاده میکنند: برای دزدی از مغازهها، وانمود میکنند که مشتری هستند. برای گرفتن عشر، تظاهر میکنند که کلام خدا را موعظه میکنند، اما در واقع، آموزههای روم را تبلیغ میکنند. ساندرا الیزابت تظاهر کرد که دوست است، سپس تظاهر کرد که دوستی گرفتار مشکلات است و به کمک من نیاز دارد، اما همه اینها فقط برای بدنام کردن من و کمین گذاشتن با سه مجرم بود. احتمالاً این کار را از سر کینه انجام داد، زیرا یک سال قبل پیشنهادهایش را رد کرده بودم، چون عاشق مونیکا نیوس بودم و به او وفادار ماندم. اما مونیکا به وفاداری من اعتماد نداشت و تهدید کرد که ساندرا الیزابت را خواهد کشت. به همین دلیل، رابطهام را با مونیکا به آرامی و در طی هشت ماه به پایان رساندم تا او فکر نکند که دلیلش ساندرا بوده است. اما ساندرا الیزابت چگونه جواب داد؟ با دروغ. او به دروغ مرا متهم به آزار جنسی کرد و با همین بهانه، سه مجرم را دستور داد که مرا بزنند، آن هم در برابر چشمان خودش. تمام این ماجرا را در وبلاگم و در ویدیوهایم در یوتیوب شرح دادهام:

نمیخواهم دیگر انسانهای درستکار مثل من چنین تجربیات تلخی داشته باشند. به همین دلیل، این را نوشتم. میدانم که این حقیقت ناعادلانی مانند ساندرا را ناراحت خواهد کرد، اما حقیقت مانند انجیل واقعی است و تنها به نفع افراد درستکار است. شر خانواده خوزه بیشتر از ساندرا است: شرارت خانواده خوزه از شرارت ساندرا نیز فراتر میرود خوزه با خیانتی ویرانگر از سوی خانواده خود مواجه شد. آنها نه تنها از کمک به او برای متوقف کردن آزار و اذیتهای ساندرا خودداری کردند، بلکه او را به دروغ به بیماری روانی متهم کردند. اعضای خانوادهاش از این اتهامات به عنوان بهانهای برای ربودن و شکنجهی او استفاده کردند و دو بار او را به مراکز بیماران روانی و بار سوم به یک بیمارستان فرستادند. همه چیز از زمانی شروع شد که خوزه خروج ۲۰:۵ را خواند و تصمیم گرفت کاتولیک نباشد. از آن لحظه به بعد، او از آموزههای کلیسا خشمگین شد و به تنهایی علیه دکترینهای آن اعتراض کرد. همچنین به خانوادهاش توصیه کرد که دعا کردن به تصاویر را متوقف کنند. او به آنها گفت که برای یک دوستش (ساندرا) دعا میکند که به نظر میرسید جادو شده یا تسخیر شده باشد. خوزه به دلیل آزار و اذیتهای ساندرا تحت استرس شدیدی بود، اما خانوادهاش تحمل نکردند که او از آزادی دینی خود استفاده کند. در نتیجه، آنها زندگی حرفهای، سلامت و اعتبار او را نابود کردند و او را در مراکز بیماران روانی بستری کردند، جایی که به او داروهای آرامبخش تزریق شد. آنها نه تنها او را برخلاف میلش بستری کردند، بلکه پس از آزادی، او را مجبور کردند که با تهدید به بستری شدن مجدد، همچنان داروهای روانپزشکی مصرف کند. خوزه برای رهایی از این وضعیت تلاش کرد و در دو سال آخر این بیعدالتی، پس از نابودی حرفهی برنامهنویسیاش، مجبور شد بدون دریافت حقوق در رستوران عمویی که به او خیانت کرده بود کار کند. در ۲۰۰۷، خوزه کشف کرد که این عمو بدون اطلاع او داروهای روانپزشکی را در غذای ناهارش میریزد. او به لطف یکی از کارکنان آشپزخانه به نام لیدیا توانست حقیقت را کشف کند. بین ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷، خوزه تقریباً ده سال از جوانی خود را به دلیل خیانت خانوادهاش از دست داد. با نگاهی به گذشته، او متوجه شد که اشتباه او این بود که برای رد کاتولیک بودن، از کتاب مقدس دفاع کرد، زیرا خانوادهاش هرگز به او اجازه ندادند که آن را بخواند. آنها این بیعدالتی را در حق او انجام دادند، زیرا میدانستند که او منابع مالی برای دفاع از خود ندارد. وقتی او سرانجام از مصرف اجباری داروها آزاد شد، فکر کرد که اعضای خانوادهاش شروع به احترام گذاشتن به او کردهاند. حتی داییها و پسرعموهای مادریاش به او پیشنهاد کار دادند، اما سالها بعد، دوباره به او خیانت کردند و او را مجبور به استعفا کردند. این موضوع باعث شد که خوزه بفهمد که نباید هرگز آنها را میبخشید، زیرا نیتهای بدشان آشکار شد. از آن لحظه، او تصمیم گرفت که دوباره کتاب مقدس را مطالعه کند و در ۲۰۰۷ شروع به کشف تناقضات آن کرد. کمکم متوجه شد که چرا خدا اجازه داده بود که خانوادهاش در جوانی او را از دفاع از کتاب مقدس منع کنند. او تناقضات کتاب مقدس را کشف کرد و شروع به افشای آنها در وبلاگهایش کرد، جایی که همچنین داستان ایمان و رنجهایی که از سوی ساندرا و به ویژه خانواده خودش متحمل شده بود را بازگو کرد. به همین دلیل، در دسامبر ۲۰۱۸، مادرش با کمک پلیسهای فاسد و یک روانپزشک که یک گواهی جعلی صادر کرد، دوباره تلاش کرد او را برباید. آنها او را 'یک اسکیزوفرنیک خطرناک' توصیف کردند تا دوباره او را زندانی کنند، اما این نقشه شکست خورد زیرا او در خانه نبود. شاهدانی برای این حادثه وجود داشتند و خوزه، صداهایی را به عنوان مدرک در شکایت خود به مقامات پرو ارائه داد، اما شکایت او رد شد. خانوادهاش کاملاً میدانستند که او دیوانه نیست: او یک شغل ثابت، یک فرزند و مادر فرزندش را برای مراقبت کردن داشت. با این حال، با وجود دانستن حقیقت، آنها تلاش کردند که او را با همان اتهامات قدیمی بربایند. مادرش و سایر بستگان متعصب کاتولیک او این اقدام را رهبری کردند. هرچند که وزارتخانه شکایت او را نادیده گرفت، خوزه در وبلاگهایش تمام این مدارک را منتشر کرد و نشان داد که شرارت خانوادهاش از شرارت ساندرا نیز فراتر میرود. در اینجا شواهدی از آدمرباییها با استفاده از تهمت خیانتکاران آورده شده است: 'این مرد یک اسکیزوفرنیک است که به شدت نیاز به درمان روانپزشکی و مصرف دارو برای تمام عمر دارد.'

" تعداد روزهای تصفیه: روز # 222 https://bestiadndotcomdomainonly.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/08/idi02-the-intelligence-of-justice.pdf

اینجا ثابت می‌کنم که توانایی منطقی بالایی دارم، نتایج من را جدی بگیرید. https://ntiend.me/wp-content/uploads/2026/06/math21.pdf

If M*3=19 then M=6.33

"کوپید همراه با دیگر خدایان بت پرست (فرشتگان سقوط کرده، به عذاب ابدی برای شورش خود علیه عدالت فرستاده شده اند) به جهنم محکوم می شود. استناد به این عبارات به معنای دفاع از کل کتاب مقدس نیست. اگر اول یوحنا 5:19 می گوید که 'تمام جهان در قدرت شریر است'، اما حاکمان به کتاب مقدس سوگند یاد می کنند، شیطان با آنها حکومت می کند. اگر شیطان با آنها حکومت می کند، تقلب نیز با آنها حکم می کند. بنابراین، کتاب مقدس حاوی برخی از آن تقلب است که در میان حقایق استتار شده است. با پیوند این حقایق می توان فریبکاری های آن را افشا کرد. افراد صالح باید این حقایق را بدانند تا اگر فریب دروغ های اضافه شده به کتاب مقدس یا سایر کتب مشابه را خوردند، بتوانند خود را از شر آنها رها کنند. دانیال 12:7 و شنیدم که مردی که کتانی پوشیده بود، که بر آبهای رودخانه بود، دست راست و دست چپ خود را به سوی آسمان بلند کرد و به او که تا ابد زنده است سوگند یاد کرد که برای مدتی، زمانها و نیمی از زمان خواهد بود. و هنگامی که پراکندگی قدرت قوم مقدس انجام شود، همه این چیزها تحقق خواهد یافت. با توجه به اینکه 'شیطان' به معنای 'تهمت زن' است، طبیعی است که انتظار داشته باشیم که شکنجه گران رومی، که دشمن مقدسین هستند، بعداً در مورد مقدسین و پیام های آنها شهادت دروغ داده باشند. بنابراین، آنها خودشان شیطان هستند، و نه موجودی نامحسوس که وارد و خارج می شود، همانطور که دقیقاً با آیاتی مانند لوقا 22: 3 ('سپس شیطان به یهودا وارد شد...')، مرقس 5: 12-13 (شیاطین وارد خوک ها می شوند) و یوحنا 13:27 ('بعد از او، شیطان وارد شد' به این باور رسیدیم. هدف من این است: کمک به افراد صالح که قدرت خود را با باور به دروغ های فریبکارانی که پیام اصلی را جعل کرده اند، هدر ندهند، پیامی که هرگز از کسی نمی خواست در برابر چیزی زانو بزند یا برای چیزی که همیشه قابل مشاهده بود دعا کند. تصادفی نیست که در این تصویر که توسط کلیسای روم تبلیغ می شود، کوپید در کنار دیگر خدایان بت پرست ظاهر می شود. آنها نام مقدسین واقعی را به این خدایان دروغین داده اند، اما ببینید این مردان چگونه لباس می پوشند و موهای خود را چگونه بلند می کنند. همه اینها در تضاد با وفاداری به قوانین خدا است، زیرا این نشانه طغیان است، نشانه فرشتگان یاغی (تثنیه 22:5). مار، شیطان یا شیطان (تهمت زن) در جهنم (اشعیا 66:24، مرقس 9:44). متی 25:41: 'سپس به کسانی که در سمت چپ هستند خواهند گفت: 'از من دور شوید، ای نفرین شده، به آتش ابدی که برای شیطان و فرشتگان او آماده شده است.' جهنم: آتش ابدی که برای مار و فرشتگان او آماده شده است (مکاشفه 12: 7-12)، به دلیل اینکه حقایق را با قرآن و بدعت ها برای داشتن کتاب مقدس خلق کرده اند، برای داشتن کتاب مقدس، بدعت ها و بدعت ها را ایجاد کرده اند. انجیل هایی که آنها را آخرالزمان می نامیدند، تا به دروغ های موجود در کتب مقدس دروغین اعتبار بخشند، همه در طغیان علیه عدالت. کتاب خنوخ 95:6: 'وای بر شما ای شاهدان دروغین، و بر آنانی که بهای بی عدالتی را متحمل می شوند، زیرا شما ناگهان هلاک خواهید شد.' کتاب خنوخ 95:7: 'وای بر شما ای ستمکاران که عادلان را آزار میدهید، زیرا خود شما بهسبب آن بیعدالتی تسلیم و جفا خواهید شد، و سنگینی بار شما بر دوش شما خواهد افتاد.' امثال 11: 8: 'عادل از مصیبت رهایی می یابد و عادل به جای او وارد می شود.' امثال 16: 4: 'خداوند همه چیز را برای خود آفریده است، حتی شریران را برای روز بد.' کتاب خنوخ 94:10: 'ای ستمکاران، به شما میگویم که آنکه شما را آفرید، شما را برانداز خواهد کرد. خداوند به هلاکت شما رحم نخواهد کرد، اما خداوند از هلاکت شما خوشحال خواهد شد.' شیطان و فرشتگانش در جهنم: مرگ دوم. آنها سزاوار این هستند که علیه مسیح و شاگردان وفادارش دروغ بگویند و آنها را متهم کنند که نویسندگان کفرگویی های روم در کتاب مقدس هستند، مانند عشق آنها به شیطان (دشمن). اشعیا 66:24: 'آنها بیرون خواهند رفت و لاشه مردانی را که بر من تجاوز کرده اند، خواهند دید. زیرا کرم آنها نخواهد مرد و آتش آنها خاموش نخواهد شد. و برای همه مردم مکروه خواهند بود.' مرقس 9:44: 'جایی که کرم آنها نمی میرد و آتش خاموش نمی شود.' مکاشفه 20:14: 'و مرگ و هادس به دریاچه آتش افکنده شد. این دومین مرگ است، دریاچه آتش.'

کلام شیطان: 'مبارک ہیں غریب… کیونکہ ان کی دائمی غربت میرے کشیشوں کو صدقات دینے اور سخاوت دکھانے کی اجازت دیتی ہے، جبکہ وہ میری تصویر کی عبادت کرتے ہیں۔' کلام شیطان: 'میں تمہیں سچ بتاتا ہوں، میرے کلیسیا کے انکویزٹرز نے جس سے لوٹا ہے وہ سو گنا زیادہ… جھوٹ نہیں پائے گا، جبکہ وہ اب غنائم سے لطف اندوز ہو رہے ہیں۔' سخن شیطان به پیامبرانش: «از آن‌ها بخواهید پیش از مطالبهٔ بازگرداندن نان دزدیده‌شده، منتظر شیپورهای آسمانی بمانند. مردمی که تازیانه را تحمل می‌کنند چون باور دارند تمام جهان برای نجاتشان فرو خواهد ریخت، مردمی هستند که تا آخرین روزهای زندگی‌شان به امپراتوری من خدمت خواهند کرد.» کلام شیطان: «کسی که نسبت به محبت به دشمن شک می‌کند شیطان را دوست دارد، زیرا دوست شیطان است که با پیام مقدس من مخالفت می‌کند. اما کسی که شک نمی‌کند دوست خدا… و دوست من است.» کلام زئوس (کلام شیطان): «چه کسی گفت که مرد به همسر نیاز دارد؟ مردان من برای من کافی هستند؛ زانو زده، با موهای بلند، برای همیشه مرا پرستش می‌کنند.» سخن شیطان: «موفق شدم قدمت را دلیل، سنت را مدرک و اقتدار روحانیان خود را نتیجه قرار دهم.» قوم واقعی خدا باعث قحطی نمی شوند و بی گناهان را سرکوب نمی کنند. آنها نمی توانند همان بی عدالتی هایی را که قبلا متحمل شدند توجیه کنند. سخن شیطان (زئوس): «ابتدا به فرزندانت بیاموز که بدون شواهد ایمان بیاورند و به آن‌ها بگو «خوشا به حال کسانی که بدون دیدن ایمان می‌آورند...»، و پس از آن، وقتی بزرگسال شدند، دیگر نیازی نخواهی داشت به آن‌ها بیاموزی از چیزی که از پیش به آن باور دارند دفاع کنند؛ خودشان این کار را خواهند کرد و دروغ من نسل به نسل ادامه خواهد یافت، در حالی که کسانی که در قصر من تصویر مرا می‌بوسند، تا ابدالآباد به فرمانروایی ادامه خواهند داد.» کلام شیطان: «کسی که دنبال همسر می‌گردد هرگز جلال من را نخواهد فهمید؛ مردان من آن را تجسم می‌کنند و در اولین ضربه گونه دیگر را به من عرضه می‌کنند.» سخن شیطان: «اگر پرسیدند چرا یک سنگ به گل، شمع و سکه نیاز دارد، به آنها بگو که دارند به حساسیت مقدس آن توهین می‌کنند.»

Solo en las películas propagandísticas el amuleto funciona. https://ellameencontrara.com/2026/09/16/solo-en-las-peliculas-propagandisticas-el-amuleto-funciona/ Jacob Deceived a Blind Man… And God Loved Him? https://purifying-the-message.blogspot.com/2026/04/jacob-deceived-blind-man-and-god-loved.html1 سخن شیطان خطاب به سخنگوی خود: «قدرت واقعی در این نیست که آنها به خدا ایمان داشته باشند، بلکه در این است که باور کنند بدون عبور از تو نمی‌توانند به او نزدیک شوند. صدای قدیسان آنها را غصب کن و پیام‌هایشان را تحریف کن (عبرانیان ۱:۶، لوقا ۱۷:۱۶-۱۸ در برابر مزامیر ۹۷:۷، تثنیه ۴:۱۵-۱۹، هوشع ۱۳:۴)؛ به این ترتیب آنها پیش پاهای تو زانو خواهند زد و در حالی که گمان می‌کنند او را می‌پرستند، مرا خواهند پرستید، زیرا من در تو هستم و تو در من هستی: ما یکی هستیم، بنابراین باور به دروغ ما را «رستگاری» می‌نامیم (رومیان ۱۰:۹ در برابر متی ۲۱:۴۳-۴۴ (هوشع ۱۳:۴، هوشع ۶:۲ (مزامیر ۹۰:۴)، دانیال ۱۲:۱، مزامیر ۱۱۸:۷-۲۴)، (یوئیل ۲:۳۲ (هوشع ۱۳:۴، دانیال ۱۲:۷) در برابر رومیان ۱۰:۸-۱۳))» جایی که سانسور وجود دارد، ترس هم هست. جایی که پرسش وجود دارد، عدالت هم هست. در مقابل چشمان ما بود اما پنهان مانده بود."