نبوت‌های اشعیا که ادیان ساخته‌شده از طریق فریب امپراتوری روم را به چالش می‌کشند

نبوت‌های اشعیا که ادیان ساخته‌شده از طریق فریب امپراتوری روم را به چالش می‌کشند

مسیحیت، اسلام و نبوتی ناراحت‌کننده برای روم

عقیده مشترک

(مسیحیت و اسلام)

مسیحیت و اسلام ادعا می‌کنند که جبرئیل تولد عیسی از باکره را اعلام کرد تا نبوت اشعیا تحقق یابد (متی ۱ / قرآن ۱۹).

اما اشعیا ۷:۱۴–۱۶ نه ظهور عیسی را اعلام می‌کند و نه درباره «باکره‌ای همیشگی» سخن می‌گوید.

این نشانه به پادشاه آحاز داده شد و قرار بود فوراً تحقق یابد، پیش از آنکه آن کودک بتواند میان نیک و بد تمایز قائل شود.

اشعیا درباره یک زن جوان سخن می‌گوید، نه زنی که پس از زایمان همچنان باکره باقی مانده باشد.

تحقق این نبوت با حزقیا، پادشاه وفادار دوران آحاز، روی می‌دهد:

او مار برنزی را نابود کرد (دوم پادشاهان ۱۸:۴–۷)

خدا با او بود (عمانوئیل)

شکست آشوریان که اشعیا پیشگویی کرده بود (دوم پادشاهان ۱۹:۳۵–۳۷)

تولد همیشگی از باکره، که میان مسیحیت و اسلام مشترک است، از اشعیا نیامده، بلکه نتیجه بازخوانی‌ای است که بعدها از سوی روم تحمیل شد.

این تناقض‌ها از جانب خدا نیستند. یک امپراتوری ستمگر مردمانی را نمی‌خواست که احترام به کرامت خود را مطالبه کنند، بلکه مردمانی را می‌خواست که بر زانو بمانند.

در ادامه، جزئیات این موضوع آمده است که چگونه طبق متون کتاب مقدس، نبوت اشعیا درباره باکره با پادشاه حزقیا تحقق یافت.

حدود سال ۱۴۴۰ پیش از میلاد، یهوه به موسی فرمان داد که ماری برنزی بسازد و آن را بر ستونی قرار دهد تا هر کس به آن نگاه کند شفا یابد؛ او هرگز فرمان نداد که آن مار مورد احترام قرار گیرد، به آن دعا شود یا به‌عنوان وسیله دعا و پرستش استفاده گردد.

زمینه — اعداد ۲۱:۴–۹

قوم اسرائیل در بیابان علیه خدا و موسی شکایت کردند و یهوه مارهای سمی فرستاد که بسیاری را گزیدند و کشتند. خدا به موسی دستور داد ماری برنزی بسازد و آن را بر ستونی قرار دهد. هر کس گزیده می‌شد، اگر به آن مار برنزی نگاه می‌کرد، زنده می‌ماند.

حدود هفت قرن بعد، نزدیک به سال ۷۱۵ پیش از میلاد، پادشاه حزقیا آن مار برنزی را نابود کرد، زیرا مردم اسرائیل شروع به پرستش آن کرده بودند و برایش بخور می‌سوزاندند. این کار نقض آشکار شریعت خدا و تحریف هدف اصلی آن به‌عنوان نماد شفا بود (اعداد ۲۱:۴–۹). به همین دلیل حزقیا در جریان اصلاحات دینی خود آن را از میان برداشت، همان‌گونه که در دوم پادشاهان ۱۸:۴ آمده است.

ارتش آشور با اطمینان کامل خوابیده بود.

ربشاقی حزقیا را به چالش کشید و گفت:

«بر چه چیزی اعتماد داری؟ هیچ خدایی هیچ قومی را از دست من نجات نداده است» (دوم پادشاهان ۱۸:۱۹–۳۵).

حزقیا به معبد رفت و به یهوه دعا کرد تا نام او در برابر ملت‌ها دفاع شود (دوم پادشاهان ۱۹:۱۴–۱۹).

آن شب، یهوه تنها یک فرشته فرستاد که ۱۸۵٬۰۰۰ سرباز آشوری را کشت (دوم پادشاهان ۱۹:۳۵؛ اشعیا ۳۷:۳۶).

سِنَخاریب خوار و بی‌سپاه به نینوا گریخت (دوم پادشاهان ۱۹:۳۶).

این رهایی تصادفی نبود. اشعیا نشانه‌ای فوری به آحاز داده بود: زنی جوان در زمان او باردار خواهد شد، و پیش از آنکه کودک بزرگ شود، یهودا از دشمنانش رهایی خواهد یافت (اشعیا ۷:۱۰–۱۶).

حزقیا، پسر آحاز، تحقق این نبوت را به چشم خود دید (دوم پادشاهان ۱۸–۱۹).